Afríkudrottningin

Komin heim!

2008-05-08T17:34:00.003Z

Komin til Íslands.

Ef ég hef eitthvað merkilegt að segja þá skal ég skrifa um það. Set kannski inn fleiri myndir bráðum.

Annars takk fyrir samfylgdina!

Komin til Lissabon!

2008-05-04T18:37:00.003Z

Eg er komin til Lissabon. Fekk ekki saeti i fluginu a fostudaginn, atti dag daudans a fostudaginn tar sem eg beid a flugvellinum i 6,5 klst. Beid svo i 2 tima a TAP skrifstofunni til ad fa midanum minum breytt. Eftir tad turfti eg ad rifast ut af hotel reikningnum. Eg var alveg buin ad tvi eftir daginn. En extra dagurinn minn i Bissa var alveg tess virdi tvi kvoldid var yndislegt og lika laugardagurinn.

Eg for heim til Karynu a fostudagskvoldinu og vid forum svo med systur hennar, Eric kaerasta systurinnar og brodur hennar a Don Bifana. Fernando kom svo og hitti okkur tar. Eg fekk einn besta fiskrett sem eg hef bragdad i Bissa og svo heldum vid a barinn i gamla hverfinu. Tar toku Michaelino, Ivan og Fernando uppahalds mama djombo lagid mitt. Hver labbar svo inn nema Rui Sangara sem syngur eitt af fallegustu logum sem eg hef heyrt. Eg bad Karynu ad athuga hvort hann vildi taka lagid fyrir mig og tad var nu ekki vandamal.

Daginn eftir baud fjolskylda Karynu mer i hadegismat og atti eg yndislega stund med teim adur en Karyna fylgdi mer a hotelid og eg helt upp a flugvoll. Eg atti flug til Dakar um atta leytid a laugardeginum, tok svo flug kl. 2 um nottina til Lissabon og lenti herna kl. 7 um morgun. Eg stal morgunmat a hotelinu og fekk groft braud og godan ost. Eg for naestum ad grata tegar eg sa kraesingarnar. I dag hef eg svo farid a Aquarium og Hard Rock Cafe. Bordad hamborgara og drukkid Cafe Latte i fyrsta skipti i rumlega 3 manudi!!!

Kem heim seinni part midvikudagsins 7. mai. Se ykkur i studi!

Sidustu dagarnir

2008-05-04T18:32:00.002Z

Skrifad a degi verkalydsins - 1. mai.

Ég gerðist sjávarlíffræðingur frá laugardegi til þriðjudags. Ég sat sumsé á strönd Rubane eyju allan sunnudaginn, hugsaði um lífið og tilveruna og svamlaði í sjónum. Ég labbaði meðfram fallegri strandlengjunni í sólsetrinu. Við enda strandarinnar voru eyjaskeggar að hoppa upp í yfirfullan og litríkan bát. Ég sá gamla hótelið á Rubane eyju inni í skóginum og sundlaug sem mátti muna fífil sinn fegri. Á leiðinni til baka sá ég hvar hópur lítilla fiska stökk upp úr sjónum rétt við ströndina, strax á eftir stukku nokkrir meðalstórir fiskar og svo einn risa stór þar á eftir. Eltingaleikur náttúrunnar.

Ég smakkaði besta eftirrétt í heimi, Ilha de flotant (Dísa kann kannski að skrifa þetta betur á frönsku!), hin fljótandi eyja. Ég kannaði sorglega byggð Bubaque-eyju, en þar er lítill matarmarkaður, einn bar, tugára gamlir járndunkar sem notaðir eru til að brugga pálmavín, niðurnídd hús og litlir strákar að dorga við höfnina.

Á mánudeginum héldum við af stað til Quinhamel sem er á fastlandinu. En vinnan kallaði á leiðinni og kíktum við á nokkra höfrunga sem stukku tignarlega upp úr hafinu. Jeff og Mike hafa siglt svo oft fram hjá lítilli eyju sem er í raun bara steinar, strönd og eitt tré. Við ákváðum að þennan síðasta dag úti á hafi myndum við stoppa þar og stúta nokkrum bjórum. Það var sérstök tilfinning að vera bara þrjú á lítilli eyju þar sem sést til allra átta, sitja í sjávarmálinu og drekka bjór. Lífið varð svo einfalt allt í einu.

Ég sló auðvitað eign minni á eyjunni og lýsti hana íslenska nýlendu. Hef audvitad laert ymislegt i Tharalatursfirdi. Mér finnst við Íslendingar ekki hafa verið nógu dugleg í nýlendustríðinu og það er aldrei of seint í rassinn gripið. Ég gerði sjálfa mig að forseta og forsætisráðherra. Reyndar skipaði ég sjálfa mig líka sem umhverfismálaráðherra en ég var ekkert ofsalega góð í því þar sem ég pissaði svo mikið í sjóinn. En ég bjargaði allavega nokkrum bjórflöskum. Mike skipaði ég sem menningarmálaráðherra og utanríkis-og varnarmálaráðherra. Hann stóð sig vel og var farinn að plotta yfirtöku nærliggjandi eyja til að stækka ríkidæmi okkar. Sem ráðherra menningarmála skrifaði hann etnísk merki í sandinn og safnaði saman skeljum og öðrum menningarverðmætum eyjarinnar. Jeff var sjávarútvegsráðherra og viðskiptaráðherra og sem slíkur sá hann um að útdeila bjórnum. Nú hefur maður strandað á eyðieyju gott fólk!

Á leiðinni út á eyjuna vorum við næstum föst í sandi því það var ekki komið nógu mikið flóð og grunnurinn er ekki mjög djúpur á mörgum stöðum. Við þurftm virkilega að finna leið út úr ógöngunum og mér leist ekkert á blikuna á tímabili.

En nú er ég komin aftur til Bissá, bíð og vona að ég komist að í fluginu á morgun. Ég hef ekki haft tíma til að skrifa um það og vildi heldur ekki valda óþarfa áhyggjum, en TAP setti mig á biðlista eftir að hafa confirmerað og reconfirmerað miðann minn. Ég er með nokkra í málinu og síðast þegar ég vissi voru góðar líkur á að ég fengi miðann minn í kvöld. Ef ekki, þá reyni ég að fljúga til Lissabon í gegnum Dakar eins fljótt og ég get því ég verð að ná fluginu heim 7. maí - ég bara hreinlega verð. Ég sakna ykkar svo mikið.

Verkalýðurinn er í fríi hér eins og víða annars staðar í dag. Bissá er með rólegasta móti og stemningin skemmtileg. Fólk fer á ströndina á þessum degi og lætur það alveg vera að mótmæla. Enda er fólk drepið fyrir slíkt.

Hótelið réð DJ sem spilar bissáska músík á fullu hérna fyrir utan. Sennilega til að létta starfsfólki sínu lífið því þau þurfa að vinna. Markaðurinn var þó opinn og slóu menn þar á létta strengi. Þeir höfðu meðal annars búið til risa stöng til að ná mangóunum úr trjánum. Ég fór að taka myndir. Það er soldið skrítið stundum að taka myndir hérna því að fólk bannar manni það, en þá í raun vilja þeir bara að maður taki mynd af sér, í sumum tilvikum allavega. Á endanum vildu allir fá mynd af sér, sölumenn og skóburstarar.

Í dag gerðust tvö atvik sem á eftir að láta mig sakna fólksins hérna. Í fyrsta lagi sá einn markaðssölumannanna að snákaskinnstaskan mín hafði rifnað og hann bauðst til að laga hana. Hann lagaði hana með því sem hann fann í kringum sig og ég átti við hann fróðlegar samræður um stjórnmál á meðan hann saumaði handfangið á töskunni saman. Stuttu síðar spyr ég um aqua og þá benda nokkrir mér á konu sem er að selja vatn í poka upp úr kæliboxi. Einn markaðssölumannanna var að kaupa vatn og hann neitar að fá afganginn sinn frá konunni og segir henni að rétta mér vatn í staðinn. Hann tók ekki í mál að ég borgaði honum til baka!

Það er erfitt að kveðja allt og alla hér. Ég verð að snúa hingað aftur einn daginn.

Heilsufarid III

2008-04-25T10:19:00.006Z

Loksins kom ad tvi ... Anna fekk magapest ... magapest mannanna!!! Eg var rumliggjandi med vokva i aed allan tridjudaginn og laeknirinn sendi mig heim med 5 tegundir af pillum. Eg verd ad taka syklalyf til sunnudags og einhverjar adrar toflur sem eg kann ekki deili a. Eg hef ekki fengid nein krampakost i dag svo eg held eg se oll ad skrida saman. Eg hef mest bordad supur sidustu daga og kantinan herna nidri hefur utbuid serstaka kjuklingasupu handa mer sem a vist ad vera god i magann.

Tad maetti segja ad magapestin hafi baett svortu ofan a gratt, tvi ad fyrir hafdi eg naelt mer i 50 flugnabit uti a eyjunum. Flugurnar eru litlar og heita Melga. Taer elska ad bita folk i fullu tungli og eg vard helsta fornarlamb teirra a Rubane-eyju.

Sidasti vinnudagurinn

2008-04-25T10:19:00.003Z

I dag er sidasti vinnudagurinn minn. Eg bad folk um ad vera extra gott vid mig tar sem eg vaeri mjog vidkvaem i dag, gaeti jafnvel farid ad grata vid minnsta tilefni! Eg helt fyrirlestur fyrir samstarfsfolk mitt um landsnefndir UNICEF. Tar sem eg endadi a "Takk Fyrir" hlou sumir og sogdu ad eg vaeri Balanta tvi tetta hljomar vist eins og teirra tungumal. Nu er eg Balanta med Papel nafn!

Tegar vid vorum a leidinni fra Bafata a manudaginn keyrdum vid framhja Balanta folki sem var ad fylgja karlmonnunum i thorpinu ut i skog tar sem teir munu gangast undir umskurd og adra rituala i 3 manudi. Konurnar og bornin voru gratandi a vegkantinum a medan karlarnir donsudu i laufpilsum og bordu a drumbur. Balanta samfelagid er vist mjog karllaegt tar sem teir mega haga ser eins og teim synist tangad til um 40 ara aldur. Ta gangast teir undir fyrrnefnt ritual (og umskurd!!) og verda ad haetta ad haga ser eins og strakar og verda abyrgir karlmenn. Einn bilstjori UNICEF er Balanta og hann dro tad eins og hann gat ad gangast undir tetta ritual. Svo vard pressan of mikil og hann vard ad taka ser fri til ad fara ut i skog i 3 manudi.

Tar sem i kvold er sidasta fostudagskvoldid mitt i Bissa aetla eg ad fara a uppahaldsbarinn minn i gamla hverfinu med ollum. Jeff og Mike verda i baenum, somuleidis Polly og svo aetlar Karyna ad koma lika. Mig langar helst ad borda a sidustu fostudagsmaltidina mina a Tamar, sem er rett hja. A morgun er planid ad fara ut a eyjarnar til tridjudags. Svo a eg flug eftir viku.

Eg er med mjog blendnar tilfinningar, en eg finn ad eg er alveg tilbuin ad koma heim. Tad bidur min svo margt skemmtilegt heima lika.

Ekki í sambandi

2008-04-21T20:56:00.003Z

Fór að heimsækja verkefni með Óla í dag í Bafata. Við mynduðum sögu tveggja stráka sem höfðu verið í barnaþrælkun í Senegal. Ég átti erfitt með að halda aftur af tárunum. Ég ætla ekki að skrifa um það hér. Á morgun heimsækjum við HIV verkefni í Bissá.

En ég verð sumsé vant viðlátin næstu daga og skoða ekki póstinn minn mikið. Ég mæli því með að fólk sendi mér fréttir á afrikudrottningin@gmail.com. Ekki það að fólk sé súperduglegt að senda mér fréttir, en bara svona vinsamleg ábending til þeirra sem gefa sér tíma í að skrifa nokkrar línur til konu í Afríku.

Mango eating maniac

2008-04-17T14:33:00.002Z

Mango nammi namm.

Executing the mission

2008-04-16T10:03:00.003Z

Sjavarliffraedingurinn Mike tekur litlu sjaldgaefu sjavarskjaldbokuna ur burinu, sem sja ma fyrir aftan hann.

Anna heldur a hetjunni. Skelin var ordin mjuk thvi hun hafdi verid svo lengi i ferskvatni.Skjaldbokunni komid fyrir i bala. Eftir nokkra tima verdur hun komin til vina sinna a Rubane-eyju.

Thad var almennileg kvedjuathofn i gardi hotelsins i morgun. Allir voru maettir til ad segja bless. Janet helt raedu thar sem hun oskadi henni godrar heilsu, langlifi og margra afkvaema. John gerdi eina aumingjalega atlogu til ad lata okkur haetta vid tvi hann er svo hraeddur vid systur sina sem a hotelid (en hun er i frii - hehe).

Bless bless litla skjaldbaka. Godu morgunverki lokid.

Save the Sea Turtle Mission og fleira

2008-04-14T19:39:00.001Z

Til hamingju með stórafmælið Benedikt afi (90 ára, hvorki meira né minna). Mikið er ég heppin að hafa svona langlíf gen í mér. Eins og ég sagði þá vildi ég óska að ég hefði verið þarna með allri familíunni. Bestu kveðjur.

Vinnan

Ég sit á hótelinu með kasjú hnetur í annarri og Sagres bjór í hinni. Vinnudagurinn var langur. Nú er ég að undirbúa komu Óla Rögg myndatökumanns sem ætlar að heimsækja verkefni með mér til að taka upp fyrir Dag Rauða Nefsins á Íslandi. Við ætlum að taka upp mjög viðkvæm málefni, þ.e. HIV verkefni og mansal á börnum, sem er stórt vandamál hér í GB.

Í síðustu viku komu í kringum 50 börn í heimsókn á skrifstofuna. Þau eru frá samtökum sem heita SOS Talibes, en Talibes eru þau börn kölluð sem hafa verið tekin frá Gíneu-Bissá og látin betla á götum Dakar eða vinna í bómullar eða hnetu verksmiðjunum í Senegal. Sum þeirra voru þar í miklu harðræði í mörg ár. Þau voru svo miklar dúllur, enda mörg þeirra tekin af því þau eru talin vera góðir betlarar, með sín stóru saklausu augu. Ég tók vídeó myndir af þessarri heimsókn og vonandi verður hægt að sýna það í þættinum í nóvember.

UNICEF hefur unnið í því að koma þeim aftur yfir landamærin, gefa þeim skjól, fæði, klæði, sápu, vatn og annað slíkt. UNICEF hefur einnig unnið mikið starf í því að fræða samfélögin, lögreglu, landamæraverði og vörubílstjóra (af því þeir eru svo mikið á vegunum og eru í aðstöðu til að sjá flutning á börnum) og ekki síst fjölskyldurnar um aðstæður barnanna í Senegal til þess að þau verði ekki send í burtu. Þegar þau eru komin aftur til GB þarf að finna fjölskyldur þeirra og fylgjast með því hvernig þau aðlagast samfélaginu á nýjan leik. Við verðum að reyna að segja sögu þessarra barna og sýna fram á hvað verkefni UNICEF skipta miklu máli í nokkurra mínútna myndbandi.

Save the Sea Turtle Mission

Ég og Janet sem vinnur hjá UNDP, er í UNBWWSFGBIS og gistir á sama hóteli og ég, höfum einsett okkur að bjarga litlu sjávarskjaldbökunni sem þau halda hér í búri á hótelinu. Við höfum fengið sjávarlíffræðingana í lið með okkur, en þeir segja að hún lifi bara af í 3 vikur í ferskvatni. Ég spurði John, sem er framkvæmdastjórinn hérna, hvenær þau hefðu fengið hana og hann sagði 3 vikur!! Ég sagði honum að ef hann leyfði okkur ekki að taka hana myndi hún hvort eð er deyja þá og þegar. Auk þess sagði ég að það væri ekki þeim til framdráttar að hafa skjaldbökuna til sýnis fyrir erlenda gesti því í flestum löndum fer fólk í fangelsi fyrir svona lagað. Svona skjaldbökur eru í útrýmingarhættu.

Fólkið hérna á hótelinu kann ekkert að hugsa um sjávarskjaldbökuna. Ég sá fransbrauð fljótandi í vatninu hérna um daginn. Að ráðum Jeffs gaf Janet henni salatblöð og hún hefur verið miklu líflegri eftir það.

Þau borguðu um 2000 kr fyrir hana og við Janet borgum þeim það bara ef það er eitthvað vandamál. Jeff og Mike eru að fara út á eyjarnar á morgun og þeir munu taka hana með sér, bókað mál. Eina sem við þurfum er blautt handklæði og kassi. Þeir ætla líka að skoða aðstæður hinna skjalbakanna og hvort þær geti lifað í þessu umhverfi.

Á morgun munum við því hleypa af stokkunum Save the Sea Turtle Mission.

(maður hefur nú ekki verið sjávarlíffræðingur í einn dag fyrir ekki neitt!)

Mikilvæg tilkynning

2008-04-12T14:36:00.002Z

Júhú. Kasjú-hnetu tímabilið er byrjað líka. Sölubásarnir eru fullir af stórum, safaríkum, brakandi, ristuðum kasjú-hnetum sem bráðna í munninum á manni. Ég verð að koma með nokkra poka heim. Ef það verður pláss í töskunni minni kem ég líka með Maza-Guava, Guanabana-djús og mangó.

Kasjú-hneturnar bætast á listann yfir það sem ég á eftir að sakna, sem og bjór á 100 kall. En á móti kemur að ég á eftir að vera fegin að losna við endalaus hljóðin í generatorum alls staðar og maurana sem skríða um á skrifstofuborðinu mínu.

Annars er það að frétta að ég sá kveikt á fimm ljósastaurum hérna um daginn. Fyrir ykkur sem þekkja til þá var það rétt hjá Benfiga/Papa Loca veitingastaðnum. Ég var ekkert smá hissa - eiginlega var þessi sjón pínu fyndin. Það er erfitt að lýsa tilfinningunni.

Ég er búin að vera á frönskukartöflu-bjór-hrísgrjóna-og-fransbrauðs-kúrnum hérna og hef grennst um 5 kíló. En svo þau komi ekki strax aftur hef ég ákveðið að fara á 6 vikna BootCamp námskeið þegar ég kem heim. Skráning hefst 14. apríl - námskeið byrjar 5. maí. Einhver geim? Hvet sérstaklega þá sem hafa brotið fitumúrinn eftir veturinn heima (wink-wink). Um að gera að koma sér í bikiníform fyrir sumarið!

TILKYNNING!!!

Ég hef ákveðið að gerast sjávarlíffræðingur í eina viku og seinka heimferð minni - sorry. Ég verð þá samferða Jeff og Mike til Lissabon 2. maí (á samt eftir að ganga frá því) og ætla að eyða 4-5 dögum þar með þeim. Mig langaði að skoða Lissabon meira en hefði ekki nennt því ein.

Þetta var eiginlega einföld ákvörðun þegar ég hugsaði málið aðeins. Sko, í fyrsta lagi þá hef ég verið hér í 3 mánuði og þarf minn tíma til að slaka á og hugsa um reynslu mína í ró og næði áður en ég kem heim. Í öðru lagi veit ég alveg hvernig þetta yrði ef ég færi héðan beint af skrifstofunni hérna á föstudegi, kæmi heim á laugardegi og myndi byrja að vinna aftur á mánudegi í geðveikinni sem er hjá UNICEF á Íslandi. Ég yrði bara þreytt, úrill, leið og í ójafnvægi. Í þriðja lagi er mjög erfitt að ferðast um Bijagos-eyjarnar og mér býðst einstakt tækifæri að geta farið og siglt um eyjarnar mér að kostnaðarlausu ... verið á eigin bát og farið út um allt. Maður lætur ekki svona tækifæri fram hjá sér fara. Svona hlutir bjóðast bara einu sinni á ævinni og mig langar alveg svakalega að skoða eyjarnar meira. By the way, við verðum með base á Rubane eyju! Eigum við að ræða það eitthvað.

SMÁAUGLÝSING!!!

Ef einhver vill kaupa heilt karton af sígarettum á rúman þúsund kall skal ég líka koma með það heim, ef það passar í töskuna. Fyrstir kommenta fyrstir fá!!! (Marlboro eða Marlboro Light?).

Sjávarlíffræðingur í einn dag

2008-04-07T18:36:00.005Z

Á föstudaginn var fundur haldinn hjá UNBWWSFGBIS (Unaccompanied beautiful white women stuck in freaking Guinea-Bissau). Hann var haldinn á veitingastaðnum Tamar yfir hvítvínsflöskum og grilluðum smokkfiski. Ýmis mikilvæg mál voru rædd, s.s. viðreynslur svartra karlmanna. Fundinum lauk á Cyper Café yfir gin og tónik.

Ég hafði hitt Jeff og Mike í hádegismat fyrr um daginn þar sem þeir voru að koma nokkuð laskaðir frá Síerra Leóne. Ég hafði ákveðið að skella mér til þeirra á Mar Azul á laugardeginum, sem ég og gerði.

Ég notaði laugardaginn til að sofa úr mér þynnkuna og já bara almennt að sofa því ég hef sofið svo svakalega illa undanfarnar vikur. Brynja Dögg hringdi í mig sem var hápunktur dagsins held ég bara.

Á sunnudeginum fékk ég að upplifa það að vera sjávarlíffræðingur í einn dag. Það var ekkert smá gaman. Við fórum út á gúmmíbát strax eftir morgunmat og sigldum langt út á sjó, á milli fallegra eyja Bijagos. Markmið okkar var að finna höfrunga og þá sáum við marga. Höfrungarnir hér eru ekki gráir, heldur kolbikasvartir, eins og fólkið. Þeim finnst gaman að synda í straumnum af bátnum og hoppa svo tignarlega upp fyrir framan hann eða til hliðar. Í bæði skiptin sem það gerðist brá mér svo svakalega að myndirnar eru bara af gúmmíbátnum og fingrunum mínum. En ég náði nokkrum myndum af þeim úr fjarlægð.

Við sáum líka þúsundir ef ekki milljónir portúgalskra eitur-marglyttna sem fljóta í sjónum. Þær eru fallega bláar og bleikar. Þær eru ekki nema nokkrir sentímetrar að lengd á þessu svæði en þær geta orðið allt að metri á lengd og þá drepa þær menn með snertingunni einni. Svona litlar brenna þær bara örlítið. Auðvitað þurfti Jeff að prófa að halda á einni og brann sig.

Við komum svo aftur á hótelið í hádegismat, lágum á sundlaugarbakkanum og stútuðum grænvíni (vino verde) og rauðvíni. Auk fjalls af reyktum ostrum. Seinni partinn fórum við aftur út í gúmmíbátinn til að veiða og finna krókódíla. Okkur tókst hvorugt en skemmtum okkur konunglega. Ég fékk að stýra bátnum heillengi.

Mér býðst að vera sjávarlíffræðingur í heila viku ef ég breyti fluginu mínu og er að hugsa málið.

Draumur rætist

2008-04-07T18:06:00.005Z

Nú er það byrjað. Það sem ég vonaði hefur ræst. Ákalli mínu hefur verið svarað. Bænir mínar hafa heyrst hjá landbúnaðarguðinum. Draumur minn hefur verið uppfylltur. ÉG NÆ MANGÓ TÍMABILINU áður en ég fer.

En nú bætist enn eitt í viðbót á listann yfir það sem ég á eftir að sakna hérna. : (

Listinn minn er eitthvað á þessa leið:

Veðrið, sólin og atlantshafsgolan, og að geta setið úti án þess að vera kalt
Vinir mínir sem ég hef eignast hérna
Samstarfsfólkið mitt, yndislegar manneskjur
Brosandi börnin sem kalla "branco branco" þegar þau sjá mig, hlæja og skríkja
Cyper Cafe, barinn sem ég fer alltaf á
Ferskir ávextir, mangóið sérstaklega
Yndislegt viðmót fólksins
Afslappelsið á öllu hérna og almenn tilvera

Það er þó líka margt sem ég á ekki eftir að sakna, s.s.:

Lyktin af brennandi rusli
Opin skolpræsi
Að skilja ekki tungumálið
Hvíta helvítis baguette brauðið
Lyktin af moskító spreyinu (... sem minnir mig á það)
Hæg þjónusta á veitingastöðum
Vatns- og rafmagnsleysið (Ég tek það þó fram að mér er farið að finnast ljósastauraleysið frekar sjarmerandi faktor í Bissá. Maður sér stjörnurnar).
Skordýr, mýs, rottur og allt það

Staðan er 8/8, en ég verð að segja að veðrið er alveg nokkur stig.

leaving the land of nothing

2008-04-04T09:24:00.003Z

Kamilla blibbadi her um daginn (sja link til haegri) ad hun vaeri "leaving the land of plenty..." og atti tha vid Bandarikin. Eg er akkurat hinum megin vid Atlantshafid, leaving the land of nothing eftir 21 dag - 3 vikur.

Eg er farin ad sakna Islands soldid, en eg fae samt sting i hjartad tegar eg hugsa um hvad eg a faa daga eftir i Gineu-Bissa.

Eg er med blendnar tilfinningar. Eg vildi oska ad eg vissi hvenaer eg kaemi aftur hingad, tha vaeri thetta ekki eins erfitt. Eg er farin ad undirbua brottfor mina, t.e. taka fleiri myndir og video af lifinu minu, plotta leid til ad komast aftur ut a eyjarnar og fleira i teim dur.

Snipp.

Faer i flestan sjo

2008-04-03T10:19:00.003Z

Rakst a thessi skritnu radhus inn af fornum vegi rett hja Bandim markadnum. Thau voru byggd fyrir einhvern afriskan leidtogafund a niunda aratugnum, en eru nuna rustir einar. Lyktin var ogo inni i husunum svo eg steig ekki faeti inn.
Afriskur brodir i leigubil i Bissa!!! A brother from another mother! Kannast einhver vid svipinn?!

Her med tilkynnist ad Holmfridur Anna Baldursdottir hefur lokid baedi "Basic security in the field - staff safety, health and welfare" og "Advanced Security in the Field". Nu er eg faer i flestan sjo tvi eg laerdi ... rett vidbrogd i gislatoku og vid checkpoints, hvernig a ad fordast malariu, HIV og adra sjukdoma, hvernig a ad tryggja oryggi mitt heima og i vinnunni, hvernig a ad hondla stress, slys, areitni, ofbeldi, barnahermenn, aestan mug, etc., oryggissystemid innan UN, hvernig a ad meta ogn og draga ur haettunni, og fleira og fleira.

M'Pili Bissau

2008-04-02T10:38:00.002Z

I ollu havariinu i mars steingleymdi eg ad tilkynna ykkur um stolt mitt og gledi - kreol nafnid mitt!!! Tino, einn af songvurum SMD, gaf mer nafnid i byrjun mars. Eg nefndi tad lauslega vid hann ad mig langadi i Kreol nafn og hann lofadi mer ad naest tegar vid myndum hittast skyldi hann gefa mer nafn. Og viti menn, naest tegar vid hittumst spyr hann mig hvernig mer liki vid "M'pili Bissau" sem tydir "Stelpan i Bissau". Eg var himinlifandi og tok nafnid.

M'pili er eiginlega Papelska (fra etniska hopnum Papel, sem a raetur i og vid Bissa) svo thetta er ekki beint Kreol nafn, heldur Papel nafn, sem er bara flottara! Annars er stelpa "badjuta" a kreol-portugolsku og vid Karyna kollum hvor adra Badjuta bonita a hverjum degi.

Vedurfrettir

2008-04-01T10:41:00.003Z

Vedurspain i Bissa naestu daga hljodar upp a 32-36 gradu hita, 3-6 vindstig, 49-71 rakastig. Eg held ad fimmtudagurinn verdi verstur med 32 stiga hita, 3 vindstigum og 71 stigs raka. A laugardaginn stigur hitinn upp i 36 gradur en rakinn fellur nidur i 49 stig.

Thad er sumse ad verda verulega heitt og rakt i Gineu-Bissa thessa dagana. Vegna rakans er skyggnid ekkert serstaklega gott - eda allavega var tad tannig um sidustu helgi.

Til gamans ma geta ad a Islandi er hitastigid um 30 gradum laegra eda um 5 gradur og vindstigin na haest 20 stigum i vikunni. Skyjad fram eftir, en sol a fostudag og laugardag.

(Heimild: BBC Weather Centre)

Moralskur studningur oskast!

2008-03-31T08:46:00.007Z

Eg er soldid vonsvikin yfir ahyggjuleysi ykkar tharna heima yfir tvi ad eg skuli vera ad taka malariuprof. Engin komment eda neitt um tad hversu mikid tid erud ad hugsa til min a medan eg bid milli vonar og otta eftir nidurstodunum. Eg vona ad tid gerid ykkur grein fyrir tvi ad malaria er snikjudyr sem fer liklega ekki ur likamanum, heldur sofa dyrin i lifrinni. Thegar tau vakna verdur madur rosalega veik og tarf ad fara a sterkan lifjakur. Og alla aevi verdur madur ad fara vel med lifrina til ad vekja ekki snikjudyrin af dvala sinum. Haettulegasta afbrigdi malariu er algengast her i GB eda su sem fer upp i heila og drepur mann!!!!

Ad tessu sogdu tilkynni eg ad profid var neikvaett en eg oska eftir sma morolskum studningi naest tegar eg fer i malariuprof.

Malariuprof

2008-03-31T08:46:00.002Z

Ef for i malariuprof adan og fae nidurstodur seinni partinn i dag. Mer lidur ekki illa en thetta eru svona forvarnaradgerdir hja mer. Eg aetla mer ad fara aftur i prof adur en eg kem heim tvi tad er orugglega ekki hlaupid ad tvi ad fara i svona prof heima.

Astaedan er su ad tvaer vinkonur minar sem eru i klubbnum Unaccompanied beautiful white women stuck in freaking Guinea-Bissau (UBWWSFGBIS), sem vid stofnudum trjar saman, voru badar greindar med malariu um daginn. Onnur teirra er ekki a lyfjum og fann strax einkenni, hin er a lyfjum og fann engin einkenni en var samt greind jakvaed. Eg hef verid lengur en thaer badar i landinu!!!

Dauðinn

2008-03-30T10:41:00.003Z

Anna á Bandim-markaðnum.
Freyr tekur upp Balanta tónlist. Tónlistarhefð Balanta er mjög skemmtileg og hljóðfærin allskrítin. Þau spila á þetta strengjahljóðfæri gert úr graskeri, skinni og tré, risastór dýrahorn og fleira í þeim dúr. Textarnir eru oft á tíðum í gríngír og segja dæmisögu sem draga má djúpan lærdóm af.
Hvaða lappir eru þetta? Jú, þetta eru fótboltamenn í sandölum.

Allt í einu finnst mér dauðinn svo áþreifanlegur einhvern veginn. Á aðeins einni viku hafa þrjú dauðsföll komið við mig. Kannski er ekki að furða í landi þar sem lífslíkur við fæðingu eru ekki nema 46 ár.

Það byrjaði auðvitað þegar ég millilenti í Lissabon og sá þar sem verið var að hjartahnoða mann úti á götu. Síðan gerist ekkert fyrr en nú í Mars á síðasta degi Íslendinganna í Bissá að við keyrðum fram hjá nýafstöðnu bílslysi. Hvítur dúkur hafði verið lagður á líkama manns og það sást blóðblettur við höfuð hans. Seinna fréttum við að maðurinn sem lést hafi verið að vinna á sama stað og Jónína var að vinna á á sínum tíma.

Þegar við komum aftur í bæinn eftir ferðina til Rubane um síðustu helgi fréttum við að maður sem vann hjá vesturafríska bankanum í Bissá hafi drukknað í Varele á laugardeginum. Mér skilst hann hafi verið þekktur í þjóðlífinu hér. Rúmlega fimmtugur tveggja barna faðir. Hann var skyldur konu sem vinnur með mér og Daniel, kærasta Karynu. Svo þetta lagðist þungt á fólk í kringum mig.

Nokkrum dögum síðar er ég að reyna að fá þvottinn frá þvottakonunni minni, en hún mætir ekki í vinnunna. Þá frétti ég að hún hafi misst manninn sinn. Hann var að vinna við að byggja brú í Sao Domingos og féll í ánna. Síðast þegar ég vissi var ekki búið að finna líkið, en mikið af krókódílum eru í ánni.

Í lok vikunnar fer ég að heimsækja Reginu sem vinnur með HIV smituðum í Bissá, veitir heimahjúkrun, ráðgjöf og sálræna aðstoð. Ég og ljósmyndarinn fylgdum henni eftir í einn dag í Bissá á fyrstu vikum mínum hérna. Til að nota ljósmyndir af HIV smituðum þarf UNICEF að fá samþykki viðkomandi einstaklings. Við gerum þetta af virðingu við hinn smitaða, því það er mikil neikvæð stimplun sem fylgir því að opinbera HIV stöðu sína svo að þetta er mjög mikilvægt atriði. Ég heimsótti hana því í þeim tilgangi að láta hana fá pappíra til undirritunar og sýna henni myndirnar.

Ég kemst að því þá að konan sem við heimsóttum á spítalanum lést fyrir þremur vikum síðan. Þetta var svo ónauðsynlegur dauðdagi því ef fólk fær rétta meðhöndlun getur það lifað áratugum saman. Hún var 27 ára og þegar við hittum hana var Regina að segja að hún þyrfti nauðsynlega á blóðgjöf að halda, en aðstæðurnar á spítalanum voru svo rosalega niðurdrepandi og það var eins og enginn vissi hvað ætti að gera fyrir hana. Eins og ég heyrði sögu hennar þá vildi fjölskyldan ekki veita leyfi til að gefa henni blóð og dæmdi hana þar með til dauða. Hún stundaði víst vændi og það var ástæðan fyrir reiði fjölskyldunnar. En þau eru múslimar svo það er allt eins víst að hún hafi bara fengið sér kærasta eftir að maðurinn hennar dó! Hver veit. Það er svo erfitt að berjast á móti neikvæðum viðhorfum í þessu samfélagi. Það hamlar svo mörgu.

Eini Íslendingurinn í landinu

2008-03-30T10:37:00.001Z

Freyr fór í gær og þar með varð ég aftur eini Íslendingurinn í landinu (vænti ég alveg örugglega!). Mars hefur flogið áfram, það hefur verið svo mikið að gera, og það er skrítið að vera aftur ein á báti.

Ég fékk nasaþef af nokkrum fréttum frá Íslandi, m.a. þróun borgarmála og misheppnaðan blaðamannafund í Valhöll (sem ég las um á netinu, en það er erfitt að lesa orð götunnar svona á milli lína, m.a.s. á bloggum), lokun Sirkuss, og svo að Bubbi hefði lent í rimmu við Bigga í Maus og fleiri út af þættinum Bandið hans Bubba! Ísland er alveg kostulegt svona úr fjarlægð. Nú er ég kannski aðeins of sein að hafa skoðun á málinu en ... Bubbi er snillingur!

Ég fékk Einar Bárða þeirra Bissábúa til að sýna Frey menningu, tónlist og dans Gíneu-Bissá í liðinni viku. Þannig hitti Frey hugsanlega alla tónlistarmennina hérna, fékk ókeypis geisladiska, sá danshópa, mismunandi hljóðfæri og fleira í þeim dúr. Ég fór með honum að sjá sumt. Freyr hitti Rui Sangara (sem syngur uppáhaldslagið mitt hérna), Rima (sem er þessi 23 ára töffari sem syngur alltaf á barnum og er voða heitur í dag - ef hann byggi í L.A. held ég að hann gæti alveg meikað það) og fleiri. Svo fengum við okkur m.a. kaffi með Delgado í gær en ég sá hann á Malaika um daginn. Delgado er alveg uppáhald allra hérna og maður heyrir lögin hans alls staðar. Freyr er með frábært útvarpsefni héðan svo fylgist með Síðdegisútvarpinu og Geymt en ekki gleymt.

Fyrir ykkur sem sáu greinina um stingskötuna í 24 Stundum má bæta því við að í stað þess að setja löppina að eldi, eins og venja er meðal eyjaskegga, var okkur rétt hárþurrka. Ég átti að halda henni eins nálægt stungunni og hægt er á heitasta blæstri ... og það virkaði alveg ótrúlega vel við sársaukanum.

Rubane

2008-03-27T14:27:00.003Z

Rubane eyja: Veitingastadurinn sedur fra solbadsstadnum a strondinni.

Myndir fra Cacheu

2008-03-26T14:31:00.004Z

Freyr i Cacheu, gomlu hofudborginni, um tarsidustu helgi. Vid svafum tar eina nott og forum a trebat til Sao Domingo med Donunum.
Saum Angelinu Jolie a fornum vegi med oll aettleiddu bornin sin!!

Aevintyri a Bijagos eyjunum

2008-03-26T11:36:00.004Z

Balanta strakur i danshopnum sem vid saum um daginn. Balantarnir grinast mikid og syna mikla leikraena tilburdi - eru i raun fremur ad spinna en dansa.
'A tonleikum Super Mama Djombo um daginn. Egill slo i gegn. Folk herna talar um hinn islenska kantor af mikilli hrifningu.

Erna, ef thu ert ad lesa bloggid... er thetta alveg eins skyrta og thu keyptir. Eg for ad paela i tvi eftir ad eg keypti mina hvort tetta vaeri kannski nakvaemlega sama skyrtan... hvit med graenu munstri???
Thegar bjorgunaradgerdir a Frey stodu sem haest.

Við Freyr komumst heilu og höldnu til paradísareyjunnar Rubane í Bijagos eyjaklasanum hér vestur af Gíneu-Bissá.

Ævintýri páskahelgarinnar byrjuðu á því að við fórum með almenningsferjunni sem reyndist vera hinn mesti partýbátur, eins og blanda af Akraborginni og Kaffibarnum á góðum degi. DJ, bjór, rauðvín, gítarglamur og vappandi hænur.

Bijagos eyjarnar eru paradís á jörð. Óuppgötvaðar perlur sem eru óspilltar af túristum, tandurhreinar strendur og sjór. Þarna hafa þó nokkrir framsýnir (og ríkir) Frakkar reist sér sumarbústaðarhótel í nýtískustíl þar sem unnið er með umhverfi eyjunnar og því raskað sem minnst við uppbyggingu hótelsins. Við borðuðum á frönsku heimsklassa kúsín þar sem allur matur var lífrænn ræktaður á eyjunni eða veiddur við eyjuna.

Við gerðum auðvitað ekki annað en að liggja í leti og sóla okkur undir pálmatrjánum. Hins vegar lentum við í einu all miklu ævintýri ...

Það var um laugardagsmorgun að Freyr fékk sér morgunsund, synti meðfram eyjunni og var að kanna fuglalífið eins og honum einum er lagið. Þá vakti athygli hans íslenskur hrossagaukur sem var að vappa í þessarri bissásku fjöru áður en haldið yrði til landsins bláa. Spjölluðu þeir saman dágóða stund, þessir samlandar. Því það er jú ekki oft sem maður rekst á Íslendinga í Afríku. En þegar þeir voru að ræða um flugið til Íslands sem framundan var hjá þeim báðum, rekur Freyr upp þetta mikla skaðræðisóp. Hrossagaukurinn undraðist mjög gólin í Frey og flaug á braut.

Freyr haltraði í land, alblóðugur á vinstri fæti, og fann að eitthvert skaðræðisdýr í sjónum hafði bitið hann. Ég tók á móti honum í bústaðnum og reyndi að þurrka allt blóðið til að sjá stærð sársins. Það reyndist vera tveggja millimetra skeina og fannst mér Freyr þjást einum of mikið miðað við stærð sársins. Ég hafði nýlega lært á námskeiðinu “Security in the field-staff safety, health, and welfare” að besta leiðin til að meðhöndla slöngubit eða önnur eiturbit væri að láta sárinu blæða út og alls ekki setja plástur eða búa um það. Þar sem ég sat þarna hálfringluð yfir þessu öllu saman kemur hlaupandi franskur smiður sem hafði séð Frey haltra úr sjónum. Hann sá strax hvað hafði gerst og hafði meðferðis eitur-sogs-græjur miklar. Hóf hann samstundis neyðaraðgerðir því hér var um líf og dauða að tefla. Freyr hafði verið stunginn af Stingskötu. Eins og menn muna dó frægur ástralskur náttúruglæframaður af slíku biti ekki alls fyrir löngu.

Eitrið var sogið úr fætinum á Frey með miklum látum í um hálfa klukkustund eða þangað til mestu blóðkekkirnir voru runnir úr sárinu. Þá kom mikil negrakerling sem tuggði töfragrös og setti á sárið. Frokkunum á hótelinu þótti nú best að beita líka vestrænum vísindum og gáfu honum þriggja daga lyfjakúr.

Í þrjá tíma upplifði Freyr miklar kvalir sem hann lýsti eins og rafmögnuðum ísköldum sverðum væri stungið í löppina. Frakkarnir sögðu honum að bíta á jaxlinn þar sem hann hefði verið bitinn um það leiti sem var fjara. Við næsta flóð myndi verkurinn hverfa með öllu. Sem og gerðist. Hvers vegna, veit enginn, en svona er nú náttúran undarleg.

Nóg af sögustund Önnu og Freysa.

Við lágum bara í leti alla helgina og borðuðum yndislegan mat, m.a. önd sem hafði verið samferða okkur í bátnum frá Bubaque eyju. Á páskasunnudag var haldin veisla sem stóð langt fram á rauða nótt.

Paraiso here we come!!!

2008-03-20T15:53:00.002Z

Vid Freyr forum til Rubane a morgun. Sidustu frettir herma ad almenningsferjan fari kl. 12 og midar eru bara seldir vid hofnina rett adur. Hun hefur vist verid bilud i manud og tad hafa allskonar sogur flogid um ad hun fari eda fari ekki og hvenaer, etc. Eg veit ekki enn hvort hun fer til baka a sunnudegi eda manudegi. En tad kemur bara i ljos - ekki haegt ad gera annad en ad taka upp hid alislenska "thetta reddast"-vidhorf.

Annars er Freyr i afsloppun mannanna. Sefur eins og sveppur alla morgna og vill ekki einu sinni fa ser simanumer til ad eg geti hringt i hann. A eftir aetlum vid ad fara og horfa a danshopinn sem vid Geir, Jonina og Egill saum um daginn.

Spitala-Inspeksjon

2008-03-14T12:36:00.005Z

Eg for adan og heimsotti barna-spitalann sem Fernando styrir i uthverfi Bissau. Tetta var mjog flottur spitali, med solarorku, godu rennandi vatni, allt hreint og fint, interneti, apoteki sem selur nidurgreidd lyf og kapellu. Spitalinn er 2 ara og tau eru enn ad baeta hann og gera betri. Mjog gaman ad sja svona vel utbuinn spitala i ollu greninu sem er herna.

Thvi naest heldum vid a holdsveikra spitalann, sem hefur reyndar breyst i alnaemisspitala lika. Holdsveikin er hverfandi i heiminum en alnaemi a uppleid svo tad var gott ad sja hvernig tau eru ad breyta markmidum spitalans eftir torfum. Eg sa mjog langt leidda sjuklinga en tetta var besta umhverfi fyrir alnaemissjuka sem eg hef nokkru sinni sed a ferdum minum um Afriku. Og miklu betra umhverfi en rikisspitalinn var med. Vid hittum lika litla stelpu sem hafdi fengid holdsveiki, en folkid hafdi komid henni i medferd tad snemma ad tad nadist ad bjarga fingrum hennar og hun var ordin fullfrisk og komin i skolann aftur. Godur morgun!

Freyr ad koma

2008-03-14T12:36:00.004Z

12. mars - fimmtudagur

FREYR KEMUR A MORGUN!!! Allt að gerast. Ég þurfti að faxa vegabréfsárituninni hans fyrir GB á hótelið hans í Lissabon. Þvílíkt vesen í dag, en þess virði. Ég hringdi í hann til að athuga hvort faxið hefði ekki komið og þá var kallinn á leiðinni í klukkutíma sightseeing ferð um borgina. Lissabon er falleg borg og ég hefði sennilega gert það sama hefði ég ekki komið eftir myrkur. Ég lét mér nægja að labba um og fara í H&M.

Það eru 95% líkur á því að ég sé búin að redda gistingu á paradísareyjunni Rubane. Svona gengur þetta fyrir sig hérna. Maður þarf að þekkja fólk sem þekkir fólk sem þekkir fólk sem reddar hlutunum. Fyrsti hlutinn var að redda herberginu (nánar tiltekið herbergi númer 2 - því það er best), annar hlutinn verður svo að redda fari út á eyjuna. En það verður nokkuð snúið þar sem nú er bensínskortur í landinu. Orðið á götunni segir að það séu að koma nokkrir lítrar með bíl frá Senegal, en það gæti tekið langan tíma, enginn veit. En það þýðir sumsé að við gætum þurft að taka almenningsferjuna sem tekur 6 tíma eða meira í miklum þrengslum. Það eru þó einhverjar líkur á því að við fáum far með ættingja Tonys (sem reddaði hótelinu líka) sem er að koma frá Senegal og ætlar til Bubaque-eyjunnar sem er rétt hjá Rubane.

Þetta er lítið dæmi um það hvernig samfélagið virkar hérna. Þetta er í raun alveg stórkostlegt eða þannig verður maður að líta á það til þess að pirra sig ekki. Eins og þegar við vorum að fara með fullan bíl af Íslendingum í síðustu viku á Palace Hotel á SMD-tónleikana. Bíllinn var að verða bensínlaus og við fórum á þrjár bensínstöðvar en án árangurs. Í þessarri viku mátti svo sjá fólk með litlar kókdósir á bensínstöðvunum til að reyna að kaupa síðustu dropana.

Annað gott dæmi er að geisladiskur SMD er ekki enn kominn til landsins. 1500 diskar voru fluttir frá Austurríki í þarsíðustu viku, en hafa nú beðið í Dakar í marga daga. Við fréttum af því í gær að kassinn hefði átt að koma til Bissá með Air Senegal. Síðan lét flugvélin auðvitað ekki sjá sig eða kom seint. Við höfum ekkert frétt. Í ofanálag eru tollverðir í verkfalli svo að þó kassinn sé kominn er ekki víst að hann verði afgreiddur. Þessi stutta leið frá Dakar til Bissá hefur þá sumsé tekið yfir viku í afgreiðslu. SMD tónleikarnir eru á morgun og það er óvíst hvort að platan sem þau eru að kynna komi til landsins!

Hins vegar ætla allir að koma á tónleikana og Freyr á eftir að hitta alla á einu bretti. Það verður skrítið að fá hann hingað í mína litlu veröld. Ég er búin að reyna að gera prógram fyrir hann svo honum leiðist ekki á meðan ég er í vinnunni. Ef maður hefur ekkert net í þessu landi get ég alveg ímyndað mér að manni hundleiðist. Ég hef hitt fólk hérna sem talar um Bissá sem helvíti á jörðu, en það er fólk sem ég held að hafi einfaldlega ekkert félagslegt net.

Tjuttad a skrifstofunni

2008-03-13T09:23:00.003Z

Thessa dagana er mikid stud a skrifstofunni - vid Karyna erum einar tvi ad tad er 2 daga vinnufundur uti a landi sem vid turfum ekki ad vera a. Skuringakonurnar- og strakurinn eru a fullu ad bona oll golfin a medan folkid er i burtu. Vid donsum og hlustum a tonlist tvi madur kemur miklu meiru i verk ef madur tekur dansspor vid og vid.

Annars for eg a SMD hljomsveitaraefingu i gaer med Geir, Joninu og Agli, en tad var eitthvad taeknivesen svo litid vard ur aefingunni. Eg helt tha a fund Jeffs, Mike og Ban og bordadi med teim. Tvi naest forum vid ad spila pool a X Klub. Thad var svoooo gaman. Vid Jeff unnum 3 leiki, en reyndar adallega tvi Ban skaut svortu kulunni ofan i holu tvisvar sinnum. Their voru a tridja Tequila skoti tegar eg yfirgaf tha a barnum.

Eg er buin ad semja um verd a hotelherberginu minu og er nokkud anaegd med mig. En tau vilja ekki lengur thvo thvottinn minn okeypis svo eg reddadi mer annarri thvottakonu, sem er ein af skuringastelpunum herna a skrifstofunni. Gedveikt godur dill.

Íslendingar í Gíneu-Bissá

2008-03-10T19:03:00.002Z

Nú eru allir Íslendingarnir farnir nema Geir, Jónína og Egill Ólafs. Reyndar var hægara sagt en gert að koma Íslendingunum úr landi því Air Senegal var ekkert að stressa sig og kom 5-6 klst. of seint. Bæði viðskiptaráðherra Íslands og utanríkisráðherra Gíneu-Bissá voru að fara með vélinni. Einnig beið viðskiptaráðherra landsins með okkur til eitt í nótt og hringdi reglulega til Senegal til að tékka á málum. En þetta þýðir sumsé að þau eru ekki enn komin til Íslands því þau misstu af flugleiðavélinni frá París. Það er ekki ofsögum sagt að Gínea-Bissá er “landið sem gleymdist”. Það er ekki inn á ratarnum hjá neinum, ekki einu sinni almennilegum flugfélögum!!

En þessi staðreynd er líka ástæðan fyrir því að landið er svona mikil perla. Því til sönnunar ætla ég að setja mynd af paradísareyjunni Rubane þar sem íslenski hópurinn fékk sér hádegisverð síðastliðinn laugardag. Ímyndið ykkur paradísareyju og þetta er það sem kemur upp í hugann ...

Fyrstu manneskjurnar sem ég hitti á eyjunni voru svo auðvitað Mike og Jeff!! Mig langaði helst að vera eftir og fá far í bæinn með þeim. Núna er ég á fullu að vinna í því að panta herbergi þarna helgina sem Freyr verður hérna, en það er nokkuð snúið því ferðabransinn er ekki kominn ofsalega langt hérna. Næsti hausverkur verður síðan að finna bát til að ferja okkur á eyjuna.

Annars gekk vikan mjög vel fyrir sig. Íslenski hópurinn stóð sig vel og var landi og þjóð til sóma. Við fórum að skoða skóla í Cacheu héraði og svo heilsuverkefni í Bafata. Heimsóttum yndisleg þorp þar sem íbúarnir gáfu okkur fullt af gjöfum í þakklætisskyni fyrir að styrkja uppbyggingu skólans þeirra í þorpinu. Ég var allavega djúpt snortin yfir því hvað okkur var vel tekið.

Í bílnum mínum þessa tvo daga í feltinu sátu líka Hreinn Loftsson, Erna Hreinsdóttir og Egill Ólafsson. Í þeim bíl var náttúrulega mikið fjör. Ég læt eftirfarandi vísur tala sínu máli, en Hreinn og Egill nýttu hvert tækifæri til að kveðast á.

Nísta Ernu núningssár

nokkur á hvorri síðu

þeim valda flestum Hreinn með hár

og hinn fyrir aftan Fríðu.

Kjarkaðar í körinni

kellingar tvær,

Skapti lá á skörinni

skelfingu nær.

Konur fara á konufund

karlar mega bíða;

þá er stoð í hvíldarstund,

en stutt í nýjan kvíða.

Eftir tvo daga í feltinu fór föstudagurinn allur í fundi með ráðherrum. Svo var haldinn blaðamannafundur, en heimsóknin hefur vakið mikla athygli hér í landi.

Útgáfutónleikarnir með Super Mama Djombo voru síðan með soldið skrítnu sniði. Frekar formlegt og ekki hægt að dansa. Núna um helgina er verið að reyna að setja upp tvo tónleika sem yrðu meira fyrir almenning og í stærra lókali. Það seldist auðvitað upp á nóinu á tónleikana sem haldnir voru á Palace Hotel á laugardaginn svo það er vel hægt að fylla tvo tónleika í viðbót á stærri stöðum. Það var þó mjög ánægjulegt að vera viðstödd tónleikana því ég veit hversu vel þau hafa æft sig.

Aðstæður í Gíneu-Bissá

2008-03-02T16:30:00.004Z

Einu "umferðarljósin" í Bissá

"Húsgagnahöll" þeirra Bissá-búa.

Fimmtudagur, 28. febrúar

Ég held að mér sé nauðugur einn kosturinn að skrifa aðeins um ástandið í Gíneu-Bissá svo fólk haldi ekki að veran hér sé eintómt afrískt ævintýri, glaumur og gleði, dans á rósum - en mér heyrist stundum í tölvupóstum, kommentum og msn-i að það sé skilningur fólks.

Staðreyndin er sú að ástandið í landinu er einu orði sagt hræðilegt og það er sorglegt að horfa upp á þær aðstæður sem fólkið hér þarf að búa við. Margir segja mér að ástandið hafi verið betra fyrir tíu árum, fyrir stríðið, en síðan þá hefur ástandið bara versnað. Tíðni barnadauða hefur m.a.s. hækkað frá árinu 2000. Í dag nær fimmta hvert barn í landinu ekki 5 ára aldri.

Ég hef reynt að útskýra hvernig rafmagnsleysið hefur undirliggjandi áhrif á allt - en það er í raun ekki hægt að koma orðum að því hversu hamlandi það er fyrir þjóðfélag að hafa ekki rafmagn eða rennandi vatn. Innri strúktúrinn er enginn og það eitrar út frá sér. Þetta er algjör vítahringur. Hvar sem maður kastar steininum hittir maður á vandamál. Það er erfitt að sjá hvar er hægt að byrja til að laga ástandið - hvar er hægt að rjúfa vítahringinn.

Hér eru nokkur dæmi:

Ríkisstjórnin á erfitt með að innheimta skatta því það vantar alla tækni til þess - rafmagn, tækniþekkingu og tól.
Vegna þess hversu veikt opinbera kerfið er er verið að greiða bætur til fólks sem er kannski dáið og aðrir fá ekkert. Það er enginn stjórn á þessu. Þetta á sérstaklega við um greiðslur til hersins og fyrrum hermanna. En óánægður her er mjög hættulegt fyrir land eins og Gíneu-Bissá þar sem herinn hefur gert uppreisnir og tekið völdin. Herinn fær heldur engan mat - en mér finnst að það ætti nú bara að gefa þessum köllum fræ til að rækta. Ég held að herinn sitji bara á rassinum hvort sem er.
Það eru svo fáir sem fara í skóla hérna að öll þekking hefur verið að hverfa í landinu. Innan opinbera geirans er fólk ekki einu sinni starfi sínu vaxið. Fólk kann ekki að byggja hús, lækna, leggja vegi... lesa. Þekkingarleysið heldur fólki við þröskuld fátæktar. Ef ég á að vera alveg hreinskilin þá kenni ég lítilli skólagöngu um að fólk hér á mjög erfitt með að skilja fingra-tungumálið mitt. Það er mjög frústrerandi - það horfir bara á mig einu spurningamerki þó ég hafi sett upp heilan 10 mínútna leikþátt um t.d. gaffal (gerðist um daginn). Og hefur mér nú tekist að leika flóknari hluti í Actionary Stúdentaleikhússins - Krabbamein á litlafingurtánögl Davíðs Oddsonar - og svoleiðis rugl, sællar minningar.
Um daginn talaði ég við mann sem var að loka byggingarfyrirtæki hérna þar sem það var orðið of dýrt að flytja fólk með þekkinguna frá Senegal.
28% barna 7-12 ára fara í skóla, mörg börn eru yfir 13 ára í grunnskóla og þurfa að endurtaka bekki endalaust vegna þess að kennarar eru alltaf í verkfalli. Bæði kennarar og heilbrigðisstarfsfólk fá oft ekki laun svo mánuðum skiptir.
Vegna þessa og almenns lágs menntunarstigs í landinu vantar allan metnað í fólk, enda á það erfitt með að hugsa langt út fyrir daglegt amstur sitt og hugsa til framtíðar. Þetta hamlar aftur framförum og einkaframtaki í landinu.
Sjúkrahúsið hérna í Bissá er ekki með rafmagn eða generator! Það hefur örugglega kostað mörg mannslíf. Það er gjörsamlega niðurdrepandi að sjá ástandið þarna inni. Við heimsóttum HIV smitaða konu þarna um daginn og það var eins og hjúkrunarfólkið vissi ekki einu sinni hvernig ætti að meðhöndla sjúkdóminn. Nú er UNICEF að starta verkefnum sem lúta að því að hamla smit frá móður til barns. En jarðvegurinn fyrir slík verkefni er mjög erfiður þar sem þekkingin er engin.
Skólakerfið og heilbrigðiskerfið eru auðvitað mjög veikburða vegna rafmagnsleysis og tækniskorts. Í flestum skólum er eina ljósið frá opnum gluggum (sjaldnast er gler í gluggunum, bara op á veggjum).
Það er enginn sem sér um að safna rusli svo að litlir ruslahaugar liggja út um borg og bí. Á hverjum degi er byrjað að brenna rusl og þá liggur reykurinn inn um gluggann hjá mér í vinnunni meðal annars.
Aðalgöturnar eru malbikaðar, mismikið þó, en utan þeirra eru hverfi með moldarkofum, einstaka steinhúsum og sandgötum. Rauðbrúni sandurinn liggur yfir öllu hérna.
Landbúnaðurinn gengur illa þar sem enginn hefur lagt vatnslagnir, það er ekkert rafmagn, og samgöngur eru lélegar. Ef vörubílar komast utan af landi og að bryggju til að flytja vörur til útlanda, þá festast þeir í leðju við höfnina því hún er ekki malbikuð. Það er enginn til að afferma vörurnar á skip og það eru dæmi um að cashew-hnetur liggi í förmum í höfninni.
Til að starta landbúnaðinum vantar fólki sárlega vatn á akrana og betri fræ, en núna fá bændur bara lélegustu fræin frá Senegal til hrísgrjónaræktunar. WFP er að vinna í þessu vandamáli núna.
Það er erfitt fyrir hið opinbera að framkvæma minnstu hluti vegna rafmagnsleysis og tölvuskorts og almenns skorts á öllu. T.d. er ég ekki enn búin að fá tölur um hversu mörg börn látast af völdum stífkrampa á ári því að rafmagnið liggur niðri í stofnuninni sem á að sjá um þetta. Það eru 3 dagar síðan ég spurði.
Lögreglan er algjörlega gagnslaus. Þau eiga ekki bíla, mótorhjól eða neitt. Hvernig getur lögregla fúnkerað án slíks. Sömu sögur er örugglega að segja um tölvuskort, engar símalínur og rafmagnsleysi þar á bæ.
Ég hef áður nefnt slökkviliðið. Þar er þó bíll en ekkert rafmagn. Vatnsskortur hlýtur líka að hamla starfi þeirra, en það þarf kannski ekki að taka fram að ég hef ekki rekist á brunahana.
Vegna rafmagnsleysis eru engin götuljós í borginni og engin umferðarljós. Þegar sólin sest er ekki hægt að sjá handa sinna skil og skapar þetta auðvitað ákveðna hættu á glæpum. Eini vísirinn að umferðarljósi er maður sem stendur í litlu búri á aðalgatnamótunum hérna og stýrir umferðinni með höndunum hluta úr degi.
Ríkisstjórnin hefur engin tök á að verja fiskimiðin og situr uppi með lélega samninga um nýtingu þeirra við Kínverja, Portúgali og einhverja fleiri.
Í landbúnaði eru líka lélegir samningar í gangi því að cashew-hneturnar eru sendar óunnar úr landi á lágu verði. Í stað þess að vinna þær hér og skapa atvinnu, selja þær svo dýrar. En hægt er að vinna margvíslega hluti úr cashew-hnetunum, t.d. gómsætan djús, líkjör og fleira. Núna eru örfáir sem gera það og flestir nýta ekki einu sinni blóm hnetunnar. Indverjar kaupa aðallega hneturnar en ef þeir ákveða að hætta þá er voðinn vís fyrir Gíneu-Bissá því að það eru ekki margir markaðir sem þeir hafa gert samning um og auk þess er hættulegt að treysta of mikið á eina vörutegund í útflutningi, eins og nú er með cashew-hneturnar. Kíkið á áhugaverða grein á: http://www.irinnews.org/Report.aspx?ReportId=77042. Sá sem skrifaði greinina, David, var hér á hótelinu mínu og ég fékk einu sinni far með þeim niðrí bæ!
Atvinnuleysi er auðvitað mikið og unga fólkið er frústrerað. 80% þjóðarinnar eru á aldrinum 15-35 ára! Og meira en helmingur er undir 18 ára. Pælið í því! Og það er engann veginn verið að nýta þetta fólk.
Mikil skipting er á starfsfólki í ráðuneytum og innan hins opinbera og stefnubreytingar tíðar. Þannig að það er erfitt að láta verkefni ganga hratt fyrir sig eða byggja upp þekkingu innan ráðuneytanna. Allur opinberi geirinn er í raun líka oft í verkfalli.
Hér eru lélegar samgöngur úti á landi og í bænum eru opin skolpræsi og hættur alls staðar fyrir lítil börn (og fólk yfir höfuð), óhreinlæti og rusl. Maður verður heldur betur að passa sig að stíga ekki ofan í skolpræsi á kvöldin þegar allt er dimmt. Eða á dauða rottu, eins og gerðist næstum því um daginn, hefði ég ekki verið með vasaljós.

Sorglegasta er hversu miklir möguleikar búa í þessu landi. Hér eru ár sem renna um landið, paradísareyjur úti við ströndina, cashew-hnetur um allt, mangó tré, papaya og aðrir ávextir. Maður þarf ekki annað en að hrista tré og ávextirnir detta niður. Loftslagið er yndislegt og hér eru því allar forsendur til ræktunar og landbúnaðar. Nóg er af fiski í sjónum og kannski olíu líka.

Ég verð oft blúsuð yfir þessu ástandi og finnst ég búa í algerri loftbólu því það er svo auðvelt fyrir mig að koma hingað í 3 mánuði og fara svo. En allt annað að þurfa að búa hér alla sína ævi og hafa ekki einu sinni tækifæri á að bæta aðstæður sínar. En sem betur fer hef ég hitt fólk hérna sem vill búa í Gíneu-Bissá til að hjálpa landinu sínu. Það er mjög mikilvægt. Sömuleiðis á Gínea-Bissá núna að fá alþjóðlega aðstoð sem post-conflict country og það er gríðarlega þýðingarmikið og gæti leitt til jákvæðra breytinga fyrir landið á næstu mánuðum og árum.

Barattudagur kvenna

2008-03-01T11:36:00.005Z

Thann 25. februar setti Ban af stad altjodaatak gegn ofbeldi a konum a opnunarfundi Commission on the Status of Women (CSW). Vid tad taekifaer sagdi hann: "Tad er kominn timi til ad einblina a adgerdir sem fyrirbyggja og utryma thessum vanda," og beindi mali sinu til adildarlanda UN, UN family, Civil Society og einstaklinga - kvenna og karla. "Tad er kominn timi til ad brjota thagnarmurinn og gera logleg norm ad raunveruleika i lifum kvenna." (make legar norms a reality in women's lives).

Eg bendi a thetta tvi ad her i Gineu-Bissa liggur nu fyrir frumvarp til laga um ad gera umskurd kvenna ologlegan. Thad er trautin thyngri tvi ad muslima-samfelagid vill ekki vidurkenna ad rekja megi haa danartidni kvenna vid faedingu til umskurdar a kynfaerum theirra. En adeins 7 lond i heiminum eru med haerri danartidni kvenna.

Konur eda stulkuborn eignast born mjog snemma a lifsleidinni i GB, 13-14 ara eignast taer fyrsta barnid. I huga oharnads Islendings eins og min er tad algjorlega sidlaust ad sja svona ungar olettar konur eda maedur - hreinlega sorgleg sjon. Um daginn hitti eg unga konu a heilsugaeslustod tegar eg var ad filma bolusetningaratakid i Bissau. Hun var 18 ara og olett i fjorda sinn. Hun eignadist fyrsta barn sitt 14 ara, giftist 15 ara, eignast annad barn 16 ara og var nu 18 ara. Einhvern timann i millitidinni gekk hun med barn i 5 manudi en missti tad tvi hun fekk malariu sem framkalladi faedingu, en barndi var of veikburda til ad lifa af.

Svo er 8. mars - altjodlegur barattudagur kvenna - a naesta leiti. Her aetlar tengslanet thingkvenna, kvenradherrar og fyrrum kvenradherrar ad standa fyrir radstefnu um umskurd. Thaer eru ad reyna ad fa studning fyrir frumvarpinu. En yfirskrift 8. mars i ar er "Fjarfestum i konum og stulkum" - sem hljomar alls ekki vel a islensku, en er allavega "Investing in women and girls". Geri mer ekki alveg grein fyrir hvort thetta hljomi jafn oheppilega a ensku.

Spurning er hvort ad Briet standi fyrir hinni arlegu barattuveislu?? Nennir einhver ad fraeda mig um tad eda setja frettir inn a brietarbloggid.

Traditional Fridays

2008-02-29T11:17:00.002Z

I dag er fostudagur og tha er sko ekki casual friday a skrifstofunni. Onei. Her er traditional friday og tha maeta margir i afriskum kjolum med klut a hofdi. Muslimsku kallarnir maeta i kjolum og vidum buxum. Gaman ad thessu!

Evrovisjon

2008-02-28T17:38:00.003Z

Mer tokst loksins ad komast a Ras 2 i beinni a netinu og hlusta a Siddegisutvarpid hja kallinum. Lenti i tvi ad heyra framlag okkar i Evrovisjon thetta arid - er verid ad kidda mig herna!!?

Thar sem eg er ad hlusta a islenska utvarpid fatta eg allt i einu ad eg hef verid alveg ut ur vestraenni tonlist i rumlega manud. Eg er ad kynnast allt annarri grein tonlistar og eg heyri hana i hverju horni - salsasveiflu med afriskum takti.

For a Super Mama Djombo aefingu um daginn og Dulce dansadi vid hvert lag. Tad var gedveikt stud. Nu er virkilega ad komast mynd a tetta og gaman ad fylgjast med skopuninni. Svo for rafmagnid en allir heldu bara afram ad spila og baettu vid oskrum og latum. Eg dro fram vasaljosid og bjo til diskoljos thangad til lagid klaradist. Svo var ekkert annad ad gera en pakka saman.

Fyrir ykkur sem ekki kikja a kommentin tha var Valdi fyrstur til ad koma med retta thydingu a Lethal Weapon duettinum - Tveir a toppnum! ... og baetti vid Villti Villi=Mad Max! haha.

Nú fer að hitna í kolunum

2008-02-27T19:27:00.003Z

Skrifað mánudaginn 25. febrúar

Nú er aldeilis farið að hitna í kolunum hérna suður í Gíneu-Bissá. Og það á tvo vegu.

Í fyrsta lagi hefur hitnað óverulega í veðri á aðeins 1-2 vikum. Fyrstu vikurnar hérna var hárið á mér í fínu lagi og ég hugsaði með mér hvaða píp og pempíuskapur það hafi nú eiginlega verið í mér að ætla að taka sléttujárnið með til Afríku. Fyrir 2 vikum síðan byrjaði hárið á mér að vera óviðráðanlegt og er það núna eins og fax á hesti. Skemmst er frá því að segja að hef látið senda eftir sléttujárninu. Aðrar skandinavískar stúlkur í landinu hafa sömu sögu að segja. Hitinn er líka að verða óbærilegur þegar sólin stendur sem hæst. Ég ætlaði í sólbað um helgina og það var eins og skrúfað hefði verið frá skinninu á mér. Ég hafði varla í við að drekka nóg vatn. Ég var eins og sigti!

Í annan stað þá flýgur sú saga fjöllunum hærra að frægur Hollívúdd leikari og leikstjóri sé á leiðinni til landsins. Hef ég þetta frá annarri hendi. Og getiði nú hver það er!! ...

vísbending 1: Hann er fallinn alkóhólisti

vísbending 2: Hann vann fjölda verlauna fyrir mynd sem hann lék í og leikstýrði árið 1996, m.a. fékk hann óskarinn fyrir leikstjórn það árið,

vísbending 3: Hann lék í myndum sem þýddar voru á íslensku sem “tveir í takinu” eða “tveir í tuskinu” 1-4 eða eitthvað álíka... Freyr man það.

Maðurinn er enginn annar en Mel Gibson! Hann ku vera að koma hingað til að veiða í mars og mun gista á Mara Zul hótelinu hér norð-vestur af Bissá. Það væri nú gaman og gott fyrir landið ef hann væri að skoða tökustað fyrir næstu mynd sína. En eins og menn muna þá gerðist síðasta mynd hans í Rómönsku Ameríku og þar áður í Miðausturlöndum, svo afhverju ekki Afríka næst. Ég veit nú ekki hvort fyrri myndir voru teknar upp á viðkomandi stöðum en skítt með það.

Annars sel ég þessa sögu ekki dýrara en ég keypti hana frá Jeff og Mike. Þeir gista á Mara Zul og höfðu þetta frá eiganda hótelsins. Ég hef nú þegar manað Mike til að taka buddy-picture af sér með Mel ... og það má ekki vera mynd sem tekin er þegar Mel liggur dauður á sundlaugarbakka og Mike stillir sér upp, ónei, það verður að vera alvöru buddy-picture!

Annars er það að frétta að ég brann aðeins á göngutúr mínum um helgina og er ég nú full sjálfstrausts til að mana framkvæmdastjóra UNICEF Íslands í brúnkukeppni þegar hann kemur. Þá mun ég endurheimta stolt mitt sem troðið var ofan í svaðið á afmælisdaginn minn í desember (!!!) þegar ég tapaði í brúnkukeppni. Þá var ég nýkomin frá Kúbu og hann frá Dóminíska lýðveldinu. Ég tek það fram að styttra var síðan hann hafði komið heim þegar brúnkukeppnin var háð. Lóa var líka með en hún hafði komið frá Ástralíu í byrjun desember og gaf ekkert eftir.

Ég held ég hafi einnig grennst um sirka 2-3 kíló og hárið á mér er orðið allt of ljóst. Ég var meira að segja kölluð blondína um daginn! Það er þó auðvelt að fitna aftur í þessu landi því að ég borða olíu með öllum mat, mikið af hrísgrjónum og frönskum kartöflum og fransbrauð. Ég borða líka færri máltíðir yfir daginn sem er ekki gott fyrir aðhaldið og eina hreyfingin eru göngutúrar. En aftur á móti er ég ekki að borða nein sætindi, borða mikið af kjöti og fiski og alltaf frekar lítið í einu - ég verð södd af engu núna. Ég borða heldur ekki eins mikið pasta og heima.

Helgin var alveg frábær eins og vanalega. Föstudagurinn var nokkuð rólegur. Ég hitti Danina á frábærum all you can eat-veitingastað, sem gæti verið trendy staður í New York ef lýsingin væri ekki eins og á tannlæknastofu. En það var alveg furðulegt að vera inni á svona stað í miðri Bissá. Svo keyrðu þau mig á Malaika hótelið þar sem Delgado var með tónleika. Hann er svona Michael Jackson þeirra Bissá búa. Það vantaði ekki einu sinni hvíta hanskann. Upphitunaratriðið var mjög gott en Delgado söng bara á playback svo mér var nóg boðið og fór heim um miðnætti. Aðstoðarmaður okkar Karynu, Muniro, var kynnir kvöldsins og stóð sig með ágætum að ég held ... skildi náttúrulega ekki orð frekar en fyrri daginn, en hrósaði honum fyrir frammistöðuna í dag. Ég og hann ætlum að mynda bólusetningarátakið á morgun hér í Bissá. Ég verð myndatökumanneskja með myndbandsupptökuvélina hans Jeffs, sem ég fékk að láni í gær.

(Nú rétt í þessu var einhver fjandi að bíta mig og er ég að fá eitthvað sem líkist þriðja stigs brunasári eftir sígarettu á handlegginn og berst við að klóra mér ekki).

Jæja, á laugardaginn labbaði ég í tvo tíma um Bissá og uppgötvaði enn meira af þessari fátæklegu borg. Um kvöldið ætlaði ég að hitta Jeff, en hann beilaði. Aymar, sem ég fór með til Cacheu um síðustu helgi, hringdi í mig og minnti mig á það að ég væri boðin í afmæli systur hans sem haldið yrði þá um kvöldið. Ég sagðist myndu koma strax og lenti þá fyrst í 10 ára afmæli hjá frænku hans. Fólk hér er mjög duglegt við að bjóða manni í fjölskylduboð. Ég hef þegar farið í 2 barnaafmæli á einum mánuði.

Síðar um kvöldið fórum við svo til systur Aymars sem var 43 ára og býr í Barracuda-hverfinu. Hún á steinhús og rafmagn, en ekki rennandi vatn. Hún hafði sett stóla og borð út á bílastæði eða verönd. Borðin svignuðu undan kræsingum. Whisky var nóg af enda kalla ég hana the whisky woman. Hún heitir annars Feliz og er algjör partýkelling. Hún sagði mér m.a. að í þessu landi noti fólk hvert tækifæri til að slá upp veislu því að það er ekkert annað við að vera, ekkert bíó eða neitt slíkt.

Svo fór ég á Cyper Café því ég hafði lofað að hitta Danina þar. Þau voru komin þegar mig bar að garði í geðveiku stuði eftir afmælið, en örfáar hræður aðrar voru á barnum. Ég hlammaði mér niður hjá Silvíu og Fernando og bróður hans. En þau spila saman í hljómsveit sem er með föst gigg alla laugardaga á Palace Hotel. Stuttu síðar fara Danirnir heim að sofa og 10 mínútum eftir það fyllist allt af fólki. Mig langaði mest að hringja í þá aftur en það var um seinan. Það furðulegasta var að yfirleitt er ég eina hvíta hræðan á staðnum, en þetta kvöld voru ekkert nema útlendingar.

Ég verð að segja ykkur meira frá Silvíu. Hún er 23 ára söngkona frá Senegal og kærasti hennar er í Super Mama Djombo. Hún er með fallega glansandi kolbikasvarta húð og er algjör díva þegar hún syngur. Við höfum verið mestu mátar alveg frá fyrstu kynnum og hún tileinkar mér alltaf nokkur lög þegar hún treður upp á Cyper Café.

Og nú kemur montið. Á sunnudaginn var ég hvorki meira né minna en fjórbókuð:

Jeff og Mike voru komnir í bæinn og buðu mér að hitta sig í löns
í afmælispartýinu hafði ég hitt gæja sem bauð mér í löns daginn eftir og ætlaði að bjóða mér upp á Cohiba vindla og romm frá Kúbu eftir matinn, en það hafði hann fengið frá Kúbanska konsúlnum hérna
ég hitti Polly, ensku stelpuna, sem bauð mér með sér og fleirum í sund á Azalay (eina sundlaugin sem ég hef prófað hérna)
á barnum kvöldið áður heimtaði Silvía að ég kæmi að sjá hana syngja í Campo Sueco (Swedish Compound) á sunnudeginum.

Nú var úr vöndu að ráða, en þar sem Jeff og Mike eru svo skemmtilegir og við höfðum mælt okkur mót nokkrum dögum áður þá gat ég ekki svikið það. Við hittumst því og fengum okkur að borða. Því næst ákvað ég að við skyldum öll fara að hlusta á tónlist í Campo Sueco. Mig langaði líka að sjá staðinn því ég er á biðlista eftir íbúð þar ef eitthvað skildi losna á næstunni.

Um kvöldið fór ég með könunum á portúgalskan veitingastað og rafmagnið fór tvisvar. Þar spunnust umræður um ör og að heyra þessa gæja segja sögur af örunum sínum ... þetta ör er eftir tiger-hákarl, þetta ör eftir að áll klauf þumalinn í sundur, og ég veit ekki hvað. Jeff á líka sögur við öllu, það er sama hvað það er, hann hefur prófað það. Hann var að bjarga dýrum eftir Tsunami, hann var að bjarga dýrum eftir fellibylinn Katrinu og svo framvegis. En hann er á þessum stöðum af algerri tilviljum þegar hlutirnir gerast. Í gær segir hann mér frá því þegar hann lenti í fangelsi á Íslandi! Tekinn fyrir ölvunarakstur. Um morguninn hafði birst viðtal við hann í DV og þarna sat lögreglustjórinn í Reykjavík með DV í höndunum að yfirheyra hann.

Hann sagði mér líka söguna af því þegar hann var næstum því drukknaður í höfninni í Vestmannaeyjum, en maðurinn hefur verið nálægt dauðanum oft og mörgum sinnum. Ekki samt ímynda ykkur að hann sé alltaf að segja sögur af sjálfum sér þó hann hafi lent í allflestu, ímynda ég mér. Þetta bara poppar upp úr honum svona við og við. Það er í raun fyndið því hann tekur ekkert eftir því að hann hafi verið að toppa allar aðrar sögur. Mike er svona lærlingurinn hans og hefur fylgt honum núna í 2 ár. En hann er líka mjög fyndinn og gerir grín að því hvað Jeff kann ekkert á allar græjurnar sínar.

Talandi um Kana ... Alltaf þarf Bush troða sér. Nú síðast í Afríku og auðvitað bara til að storka Kínverjum. Hann lét nú sem betur fer ekki sjá sig í Gíneu-Bissá. Þess má geta að Kínverjarnir eru þegar komnir með einhver ævintýri hingað til Gíneu-Bissá. Þeir eru að veiða skilst mér og reyna að finna olíu. Maður sér þá á götum úti og svo er a.m.k. einn kínverskur veitingastaður hérna. Hvernig var fjallað um þessa ferð hans í íslenskum fjölmiðlum? Sorry ég fylgist lítið með. Óskarinn fór m.a.s. framhjá mér þangað til í morgun.

Skondnar myndir frá lífinu í Bissá:

Silvía að syngja og kærastinn á gítarnum.

Þessi litla geit fyrir utan hótelið mitt var ansi úrræðagóð.

Þessum bíl hafði verið klesst á staur og hér er auðvitað enginn sem sér um að hirða bílhræ. Það hlýtur einhver að hafa slasast í þessum árekstri.

Það má ekki á milli sjá hver á hvaða fingur, Jeff dýravinur eða simpansinn í Campo Sueco!

Tíminn framundan og túrismi

2008-02-22T19:05:00.005Z

Nú er liðinn tæpur mánuður síðan ég kom hingað og ég verð þunglynd af að hugsa um að einn þriðji ferðarinnar sé búinn!! Floginn burt og aðeins 2 mánuðir eftir. Þessir 2 mánuðir verða þó mjög spennandi. Íslendingarnir eru að koma núna 4. mars - sama dag og Brynja sys á afmæli - og verða í 6 daga. 7. mars verða útgáfutónleikar Super Mama Djombo. Fólkið býður með eftirvæntingu eftir tónleikunum en þau mega ekkert segja í fjölmiðla fyrr en viku fyrir tónleikana. Allt útpælt. Tónleikastaðurinn á að taka um 1500 manns. Síðan halda þau í tónleikaferðalag til Dakar, Íslands (listahátíð í Maí á Nasa), Þýskalands, Noregs og Svíþjóðar held ég og kannski Portúgals. Fyrir ykkur sem ekki vita þá var platan tekin upp í Sundlauginni, hljóðveri Sigur Rósar á Íslandi.

Í miðjum mars kemur Freyr en þetta er í fyrsta skipti og hann heimsækir Afríku. Ég var að tala við konu sem vinnur hjá UNDP og hún hefur farið víða um Afríku en finnst alveg merkilegt hvað er nákvæmlega enginn innri strúktúr hérna í landinu. Maður sér það strax á umhverfinu. Samt eru möguleikarnir svo margir og landið hefur upp á margt að bjóða.

Rétt í þessu var ráðgjafi forseta landsins að bjóða mér með sér og fleirum út að borða. Ég var að hitta hann fyrir 2 mínútum, en hann þekkir greinilega eiganda hótelsins. Svona er auðvelt að kynnast fólki hérna!! Ég varð að afþakka því ég ætla að hitta Danina í kvöldmat og fara svo kannski á tónleika á Malaika hótelinu með Daniel. En ráðgjafinn og eigandi hótelsins ætla líka á þá.

Ég gleymdi að segja frá því að síðasta sunnudag fór ég og skoðaði gömlu höfuðborg Gíneu-Bissá, Cacheu í Cacheu-héraði. Það var einmitt með vinum Karynu sem ég hafði hitt á barnum kvöldið áður og þau buðu mér með. Um var að ræða partý í stórri verksmiðju þar sem var endalaust af mat og áfengi. Ég og Aymar, sem bauð mér með, höfðum samt aldrei komið þangað og fengum gaur til að segja okkur sögu borgarinnar/þorpsins (það er ekki eins og maður geti keypt ferðahandbók hérna) og skoðuðum okkur um á meðan systir Aymars og fleiri drukkur wishky og bjór. Í partýinu var gaur sem ég sá svo í sjónvarpinu í fyrradag. Hann er yfir ferðamálabransanum hér eða eitthvað slíkt.

Cacheu var einn af fyrstu stöðunum í Afríku sem var numinn af Portúgölum og einn af fyrstu stöðunum sem þrælar voru seldir Vestur um haf. Þegar Portúgalarnir komu var hins vegar ekki um að ræða neitt sérstakt land heldur bjuggu þjóðernishópar í mismikilli sátt. Í Cacheu voru Fulani og Manjunco (minnir mig!) sitt hvoru megin Cacheu-árinnar. Fulani voru árasargjarnir og drápu Portúgalskan yfirmann landnema og fylgdarlið hans sem kom inn ánna á 40 bátum. Þetta var á 15.-17. öld. Manjunco átti í viðskiptum við Portúgali ásamt öðrum hópum í landinu. Smám saman blandaðist fólkið og ljósleit börn fóru að fæðast. Þá fundu Portúgalar Capo Verde sem var eyðieyja og þeim varð ljós að miklu betra var að stoppa þar með þrælana á leiðinni Vestur. Þeir fluttu þá höfuðborgina frá Cacheu til Capo Verde, en þá hafði Cacheu verið höfuðborg landsins í 200 ár. Næstu 100 árin fluttu margir Portúgalar til Capo Verde. Fólkið sem var blandað og ljósara yfirlitum naut meiri virðingar í samfélaginu og margir þeirra fluttu líka til Capo Verde. Þess vegna er fólkið frá Capo Verde miklu ljósara en aðrir á meginlandinu í dag.

Eftir að Capo Verde hafði verið höfuðborg í einhverja tugi ára varð Bolama, eyja í Bisagos-eyjaklasanum, höfuðborg í nokkra tugi ára. Bissá hefur svo verið höfuðborg í einhverja tugi ára líka. Cacheu var því höfuðborg Gíneu-Bissá lang lengst, miklu lengur en Bissá. Portúgalir voru duglegir að reisa sér minnismerki eins og algent var í Evrópu á þessum tíma. Í dag má sjá virkið, sem Portúgalarnir reistu við strönd Cacheu, og í því liggja styttur eins og hráviði. Þeim var beinlínis hent inn í virkið því að eftir að Portúgalar fóru vildu Gínearnir ekki sjá þetta kjaftæði. Sjá myndir efst.

Herbergið mitt - MYNDIR

2008-02-21T20:39:00.004Z

Sundlaugin sem ég hef ekki enn lagt í. Vatnið er soldið skítugt. Hinum megin við girðinguna er lókal ruslahaugur. Þetta er samt svo kósý hótel.

Eina sem ég hef keypt mér hérna - fínir skór og naglalakk! með afrísku-lampagrímuna í bakgrunni.

Hengið fyrir fataskápinn er sérstaklega áhugavert. Listaverkið er eftir eiganda hótelsins.

Litríka yndislega rúmið mitt og fallegir vasar.

MYNDIR

2008-02-19T20:06:00.007Z

Giacomo ljósmyndari að störfum í Oio héraði. Við vorum 3 daga i feltinu.

SMD hljómsveitaræfing

Tamarin í gamla hverfinu. Ég með Ameríkönunum, Tony og konunni hans.

Falleg hús í niðurníslu í gamla hverfinu.

Ágætlega hirt hús í gamla hverfinu.

Hugleiðingar um rafmagnsleysið II

2008-02-19T20:05:00.000Z

Um helgina lærði ég algengt hugtak hér í GB. “Lus bai, Lus bin”. Þegar rafmagnið fer eða ljósið segir fólk “lus bai”, þegar það kemur aftur segir fólk “lus bin”. Fólk muldrar þetta og ypptir öxlum - því hvað er annað hægt að gera en að sætta sig við staðreyndir? Ég lærði aðeins síðar að þetta er einnig notað um vatnið “Aqua bai, Aqua bin”. Í sturtunni í morgun gat ég því muldrað “Heitt aqua bai .... .... Heitt aqua bin”. Mér dettur líka í huga að segja mætti “gsm-símalína bai, gsm-símalína bin”. Ójá þær eru stopular líka.

Heyrði sögu frá Dönunum í gær sem mér fannst sorglega skondin. Radiatorinn (rafgeymirinn?) sprakk hjá þeim fyrir nokkru og þá föttuðu þau: “Hvernig í andskotanum hringir maður í slökkviliðið hér??!!”. Þau fóru til nágrannanna og fengu leiðbeiningar um hvar slökkviliðið væri að finna. Þau hlupu þangað en þegar þau komu vissi slökkviliðið þegar af brunanum og höfðu sent lið á vettvang. Danirnir klóruðu sér í hausnum. Þá höfðu nágrannarnir farið á næstu útvarpsstöð og tilkynnt um brunann í útvarpið. Þannig fær slökkviliðið upplýsingar. Þannig að ef kviknar í þá hleypur maður á næstu útvarpsstöð ef brunaliðið er of langt í burtu. Svona gerast hlutirnir í þriðjaheims ríki með engan innri strúktúr, ekkert rafmagn og ótraustar símalínur.

Heilsufarið II

2008-02-19T20:04:00.000Z

Enn hef ég ekkert fengið í magann, ef frá er talin þessi hálftíma veiki einu sinni, sem ég rakti til klaka á barnum. Ég hef fengið mér klaka síðan en ekki fengið í magann. Malaríu-lyfin fara vel í mig og ég fæ engar aukaverkanir. Hef ekki fengið neitt alvarlegra en smá sár eftir skó og kannski þynnku (!!). Reyndar voru bitin á olnboganum ansi svæsin, en ég lifði það af og hef ekki fengið alvarleg bit síðan. Gleymdi að spreyja á mig í gær og fékk 2 bit en engin ofnæmisviðbrögð. Enginn sólbruni heldur, enda er ég mest megnis inni á daginn.

Típískur dagur

2008-02-18T18:55:00.008Z

Staðurinn sem ég borðaði á með Jeff, Mike, Fídel, Tony og fleirum á föstudaginn. Tony var yfirmaður hersins og getur gjörsamlega togað í alla spotta í landinu. Á kvöldin lokar staðurinn götunni og fólk borðar úti á götu. Á föstudögum er lifandi tónlist.

Ég vakna kl. 7:15. Hef mig til, fer niður og út í garð til að fá morgunmat, sem kemur yfirleitt seint. Ég geri ráð fyrir a.m.k. 20 mínútum í morgunmat því þjónustan í þessu landi er eins og hún er. Ég verð að setjast niður hjá creepy gaurnum því annað væri hallærislegt þar sem við þekkjumst núna. Hann er sá sem ég kynntist í bakaríinu um daginn. Ég kýs frekar að labba í vinnuna en að fá far með honum.

Um leið og ég fer í gegnum hlið hótelsins er ég komin í fátæklegt hverfi (ekki fátækrahverfi að bissáskum standard, en mjög fátæklegt. Sá fátækrahverfi um daginn þegar ég heimsótti HIV verkefni). Labba um moldarveginn og passa að detta ekki um holur eða labba í dýra-no. 2. Þegar ég sé geiturnar og svínin labba í görðunum og á götunni hugsa ég til þess sem Ingibjörg Haralds nefnir í sjálfsævisögu sinni Veruleiki draumanna, sem ég er að lesa núna. Þar segir hún að á uppvaxtarárum hennar í Reykjavík rámar hana í að hafa séð beljur labba niður Vitastíginn. Ætli þetta hverfi verði einhvern tímann eins og Vitastígurinn er núna. Vitabar á horninu og Úðafoss aðeins neðar. Á kvöldin sé ég krakkana úti í leik og skil þegar þau segja við mig "Kuma ku bi nomi?", ég get svarað um hæl "Ami i Anna, kuma ku bi nomi?" Í morgun vildi eitt litlu barnanna endilega leiða mig, svo ég leiddi hann nokkra metra.

Ég kem loks að götunni þar sem Gambíska sendiráðið stendur meðal annars og fleiri ágæt hús. Ég labba þá götu í um 4 mínútur og beygi svo til hægri inn moldarveginn sem UN húsið stendur við.

Í vinnunni heilsa manni allir með brosi og segja "Hæææ Anna. how are you?". Sumir testa tungumálakunnáttu mína með því að segja "Kuma kusta?". Ég stenst yfirleitt þessi próf og uppsker hlátur með því að segja "N sta bon, obrigado. Kuma?" Örugglega mjög bjagað.

Við Karyna tökum smá stelputal, spyrjum hvernig gærkvöldið/helgin hafi verið og yfirleitt fræðir hún mig um eitthvað í tengslum við Gíneu-Bissá, sem er mjög gott. Við erum saman í lokaðri skrifstofu og getum spjallað eins og við viljum, en þó vinnum við líka mjög vel saman. Getum alveg þagað og einbeitt okkur á milli spjallanna. Ég vinn yfirleitt til kl. 5:30-6:00.

Þá fer maður kannski á kaffihús, heim og hittir svo einhvern í kvöldmat. Stundum les ég bók, skrifa blogg, horfi á sjónvarpið. Á eftir ætla ég að hitta Danina aftur úr Bandim-verkefninu. Þau ætla að sækja mig kl. 20:15 og ef ég þekki Dani rétt þá er best að vera tilbúin akkúrat þá. SMD æfingin er búin kl. 9 og þá ætlar Karyna eða Fernando að hringja í mig ef þeim langar í drykk eða eitthvað.

Þetta er típískur dagur í lífi Önnu núna.

Besti staður í heimi

2008-02-17T11:30:00.003Z

“Besti staður í heimi er í Guðs vilja” (The best place on earth is in gods will). Þetta er víst brasilískt orðatiltæki, en Karyna sagði mér þessi orð þegar ég var að segja henni frá því hvað mér líður vel hérna. Ég held hún hafi alveg rétt fyrir sér því mér líður nákvæmlega svona.

Núna er ég farin að þekkja Bissá miklu betur. Staðir sem ég fór á fyrstu dagana hér og virtust vera úti í buska er ég núna búin að staðsetja í götukortinu í huga mér. Ég veit alltaf í hvaða átt hótelið mitt er, vinnan mín og ég er búin að finna fullt af veitingastöðum og börum. Þó ég hafi ekki farið á nærri því alla.

Ég er farin að þekkja fólk úti á götu. Kannski ekki marga en þetta er allt að koma. Ég fór á Cyper Café bæði föstudags- og laugardagskvöld þessa helgina. Þetta er alveg yndislegur bar þar sem ég er farin að fíla mig sem fastagest. Á föstudaginn heyrði ég lag sem stakk mig alveg í hjartað. Það var einn af söngvurum Super Mama Djombo sem söng það en hann leggur mikið upp úr að tjá tilfinningar í söngnum, alveg eins og Karyna gerir líka. Mér finnst það einkenna söngvarana á þessum stað því ég skil ekkert um hvað lögin fjalla en einhvern veginn ef maður hlustar nógu vel með hjartanu skilur maður lagið.

Núna á mánudaginn byrjar hljómsveitin að æfa alla daga fyrir tónleikana sem verða í byrjun Mars. Restin af bandinu er að koma núna í lok mánaðarins og þá verða örugglega strangar æfingar. Ég er formlega boðin á allar æfingarnar, því eins og Karyna sagði þá eru allir frá Íslandi velkomnir á allar æfingar hjá Super Mama Djombo.

Karyna bauð mér í fjölskylduboð hjá sér í gærkvöldi. Það voru tvær áttræðar systur, tvíburar, sem eru systur Amilcar Cabral þjóðarhetjunnar hérna í Gíneu-Bissá. Ég fékk nóg að borða og skemmti mér konunglega þó svo enginn talaði ensku. Það er svo skrítið hvað við Karyna eigum sameiginlegt. Hún er jafngömul Brynju systur og systir hennar er jafngömul mér. Svo eiga þær bróður sem er árinu eldri en Siggi bróðir minn!! Þannig að það eru 10 ár á milli Karynu og bróður hennar alveg eins og milli mín og Sigga.

Svo er ég komin með samsærismanneskju í kaffidrykkju í vinnunni því við Karyna erum alltaf að plotta hvernig við getum reddað okkur kaffibolla. Stundum förum við niður í mötuneytið og kaupum okkur espressó og skiptumst á að splæsa. Stundum förum við inn á skrifstofu hjá einhverjum sem er með kaffivél og stelum okkur kaffi. Það er mjög gott að eiga eina vinkonu hérna - ég hef fundið það að ég er algjörlega háð því að eiga vinkonuspjall við og við. Svo hún hefur alveg bjargað mér.

Núna sit ég með hinn besta vin minn, Makkann, í portinu á nýja hótelinu. Klukkan er 11 og veðrið er yndislegt, eins og alltaf. Hlýtt og smá ferskt loft sem berst frá hafinu (myndi ekki ganga svo langt að kalla það golu). Ég er búin að finna minn sólbaðsstað hérna og lá úti í gær að lesa bók. Herbergið mitt er svo kósý. Það er meira en helmingi minna en það sem ég var með á hinum staðnum, en það er svo fallegt og stelpulegt. Það er heldur enginn séns að mús eða önnur kvikyndi kæmust inn til mín. Ég valdi herbergi á annarri hæð og þegar maður fer upp þá kemur maður fyrst inn í sameiginlega stofu og þaðan er hurðin inn í mitt herbergi. Svo er ekki pláss fyrir mús að skjóta sér undir hurðirnar (búin að ganga úr skugga um það).

Það eru listaverk á veggjunum, litríkir vasar og afrísk gríma sem er veggljós. Karyna sagði mér að listaverkin væru sennilega eftir eiganda hótelsins, Dínu. En hún er mjög fín, talar góða ensku og spyr mann hvort allt sé í lagi og hvort mann vanhagi um eitthvað. Karyna sagði að hún væri góð leikkona og söngkona líka. Ég hef nokkrum sinnum heyrt hana syngja með gaurum sem koma hérna með gítar og einhver hljóðfæri. Það er eins og þau séu á hljómsveitaræfingu hérna stundum. Alveg yndislegt á að hlýða.

Það er reyndar soldið skrítið set-up á sturtunni - eða sturtunum öllu heldur. Ég skrúfa frá og þá kemur vatn út um tvö sturtuhausa sem eru fastir við vegginn á móti hvor öðrum. Það er ekki eins og þrýstingurinn á vatninu leyfi það að dreifa honum svona yfir á tvo sturtuhausa sem er með engu móti hægt að nýta samtímis, því það eru svona 2 metrar á milli. Þetta minnir mig soldið á sturturnar í gamla gufubaðinu á Laugavatni og vandræðalegt móment sem ég átti þar. Við vorum nokkrir Íslendingar að ferðast með Stereolab um landið þegar hljómsveitin kom hingað að spila á Grand Rokk. Við fórum í gufubaðið og ég fer í sturtu og á móti mér er söngkonan í Stereolab. Það þyrmdi allt í einu yfir mig að ég stæði þarna á móti söngkonunni í Stereolab báðar kviknaktar í sturtu á Laugavatni. Ég dýrkaði þessa hljómsveit þegar ég sá þau á Reading Festival og á Roskilde... og núna stóðum við tvær naktar á móti hvor annarri. Þetta var svo skrítið móment að mér fannst eins og ég þyrfti að segja eitthvað. Eina sem mér datt í hug að segja var “you are so tanned”!!... kannski sagði ég líka eitthvað um hvað eg væri hvít í samanburðinum. Glaaatað komment. Allavega minna sturturnar mínar mig á þetta móment.

STORTIDINDI!!!

2008-02-15T14:07:00.005Z

... 'Eg er flutt!

'Eg akvad ad taka bara hefilinn a thetta og skipti um hotel i gaer. Eg gat ekki hugsad mer ad vera adra nott i musarholunni. Eg for og skodadi annad hotel sem er rett hja vinnunni, nema bara i hina attina. Eg akvad ad skipta strax, ganga fra ollu og flytja a noinu. UNICEF hjalpadi mer og fekk helvitis musarholuna nidur i verdi, bilstjorinn hjalpadi mer med toskurnar og keyrdi mig a nyja stadinn.

Eg tek tad fyrst fram ad nyja hotelid er bara 700 kronum dyrara, en tad er svoooo miklu betra:

Nyja hotelid er med heitt vatn (brungult a litinn en samt heitt! For i brungult bad i gaer og rafmagnid for af akkurat tha og eg turfti ad labba um i myrkrinu og leita ad vasaljosinu minu i farangrinum) vs. gamla hotelid var bara med kalt,
2-3 sjonvarpsstodvar a ensku (t.d. frettastod!) og margar fleiri a arabisku, fronsku og fleiri tungumalum vs. 3 franskar stodvar,
avaxtasalat og nykreistur djus a morgnana vs. allt of sykradur dodgy djus og sma papaya.
haegt er ad borda morgunmatinn uti i fersku morgunloftinu vs. borda morgunmat upp a herbergi sem eg var farin ad gera a endanum,
fara i solbad og jafnvel stinga ser i litla sundlaug a godum degi vs. ad hafa svalir sem skyn aldrei solskyn a og snyr ut ad gotu, en tad skiptir ekki mali tvi ad tad er hvort ed er ekki haegt ad opna svaladyrnar,
adeins sudid i isskapnum, loftkaelingin og engispretturnar svaefa mann a kvoldin vs. loftkaeling med skringilegum hljodum, bilaumferd og MUSAGANGUR svaefa mann "ekki" a kvoldin!
a.m.k. 2 manneskjur skilja og tala ensku vs. einn gaur sem skilur sma ensku,
gott loft i herberginu vs. rykugt loft sem eg held ad se orsok hostans sem eg hef verid med undanfarid,
okeypis adgangur ad interneti frammi a gangi vs. enginn internet adgangur,
okeypis tvottur a fotum vs. ekki okeypis,
litid kosy herbergi, en sameiginleg stofa og fallegt lokal tar sem haegt er ad hitta folk vs. staerra herbergi sem er bara einmanalegt,
hlaupabretti og rodrataeki sem haegt er ad fara i okeypis vs. ekkert slikt,
moguleiki ad kaupa nudd fyrir ruman 1000 kr/klst. vs. ekki bodid upp a slikt,
bodid upp a kvoldverd a hotelinu ef madur vill vs. ad fara vandraedalega oft ein ut ad borda a Kaliste a kvoldin tvi hann var naest og madur vill ekki labba langt ein i myrkrinu,
fullt af litrikum koddum i ruminu, rosettur i loftinu og a veggjunum vs. rykugar myndir af blomum, brotnar flisar og glotud husgogn,
Eg ma vera med sertharfir um morgunmat og fa morgunkorn vs. eg lagdi ekki i tad ad spyrja hvort eg gaeti fengid eitthvad annad i morgunmat vegna tungumalaerfidleika, tad hefdi bara endan illa...

Eins og tid sjaid er tetta fyrirkomulag miklu betra og eg er i skyjunum. Tad er orugglega meira sem er betra og eg a eftir ad komast ad. Eg trui ekki ad eg hafi hyrst a hinum stadnum i 3 vikur. Eins gott ad eg fekk godan afslatt!

Mer lidur eins og a luxus hoteli nuna, midad vid hitt. Tad er to rett ad aretta tad fyrir ykkur sem hafa ekki komid til Afriku ta er tetta audvitad kannski ekki mikill luxus midad vid Vesturlond. Hotelid er tho afgirt med 2 vordum dag og nott. Strax og madur kemur ut er hverfid frekar fataeklegt, en eg labba i gegnum tad a leidinni i vinnuna. Bilaumferd er tvi litil nalaegt hotelinu og hljodlatt.

Goda helgi oll somun og aldrei ad vita nema madur geti bloggad beint um helgar nuna tegar eg kemst okeypis a netid a hotelinu!

Onnur stortidindi eru tau ad mer er bodid i party a morgun. Held tad se god helgi framundan.

Eltingaleikur vid musina!

2008-02-14T09:02:00.005Z

Eg er ordin verulega paranojud gagnvart tessum musum ... en greinilega ekki nog tvi ad i gaer reyndi eg ad leggja mig eftir vinnu (eftir 3 tima svefn nottina adur). Skannadi allt herbergid med vasaljosi, lagdi vid hlustir i myrkrinu og kveiki ljosid i hvert skipti sem eg heyri eitthvad grunsamlegt. Ad lokum tel eg vist ad eg se ein og sofna i svona klukkutima. Eg sef svo laust ad eg hrekk vid tegar eg heyri eins og klorad se i dynuna vid hausgaflinn. Eg kveiki ljosid og tek koddana fra veggnum. Skyst ta ekki musakvikyndid undan odrum koddanum og undir rum. Allir vodvar likamans stirna og mer verdur oglatt vid ta tilhugsun ad hun hafi verid vid hausinn a mer.

Eg stekk a faetur, loka hurdinni ad svefnherberginu og fer nidur. Tar sem eg er illa sofin og urill skammast eg i spodunum sem vinna a hotelinu. Mer er alveg sama tho teir skilji ekki helminginn af tvi sem eg er ad segja. A endanum hringir einn teirra i tann sem kann mest i ensku a hotelinu (og er by the way fraendi Daniels, kaerasti Karynu) og eg skammast i honum i simanum tangad til hann lofar ad koma og sja um malid. Hann utskyrir ad musagangurinn se vegna supermarkadarins sem er beint fyrir nedan.

Hann kemur og teir fara tveir upp i herbergi ad leita. Teir leita og leita og leita. Eg rek ta alltaf aftur inn i herbergid og laet ta ekki fara fyrr en teir hafa hrakid musina burt. Eftir um halftima leit i litla svefnherberginu finna teir musina i fataskapnum. Teir turfa ad taka oll fotin ut en hun naer samt ad fela sig. Nu gefast teir ekki upp tvi teir sau hana bregda fyrir lika. A endanum kemur hun i ljos og teir drepa hana med innisko. Taka hana svo upp a skottinu og fara med teim lofordum ad kaupa musaeitur daginn eftir.

Eg var svo aest eftir tennan eltingaleik ad eg vard ad taka svefntoflur til ad eiga sens a sma svefni. Samt sofnadi eg ekki fyrr en um klukkan eitt tvi eg var alltaf ad heyra eitthvad og kveikja ljosin. Eg vaknadi lika oft i nott og i eitt skiptid thottist eg sja musina i myrkrinu, en eg held tad hafi verid ofsjonir svefndrukkins huga mins. En allavega tha er eg illa sofin og paranojud. Eg er ad gaela vid tha hugmynd ad leigja mer betra hotelherbergi bara yfir helgina svo eg geti sofid almennilega.

Boltinn, draumar og hugleidingar um rafmagn

2008-02-13T12:06:00.001Z

Skrifað 12. febrúar

Ég hef fengið svo gott feedback við blogginu að ég held bara ótrauð áfram og blogga frá mér allt vit. Það verður svo krossapróf úr því þegar ég kem heim!

Ég gleymdi að segja ykkur hvernig Afríkumótið í fótbolta fór. Þetta var alveg æsispennandi:
1. Egyptaland
2. Kamerún
3. Ghana
4. Fílabeinsströndin
Fílabeinsströndin var yfir Ghana fyrst, en svo endaði þetta í 4-2 fyrir Ghana ef ég man rétt. Ghana var auðvitað að halda mótið svo að það varð allt vitlaust á vellinum.

Eins og sum ykkar vita þá dreymir mig stundum alveg fáránlegustu drauma. Síðustu nótt dreymdi mig að ég færi með Frey í 12 Tóna í Reykjavík því að þeir voru með dagbókina mína. Afgreiðslumaðurinn var hálfkínverskur (og hálfur aríi) og talaði rosalega bjagaða íslensku. Hvað á þetta eiginlega að þýða??!!! Afhverju getur mig ekki dreymt drauma eins og Bergsteinn, sem ég vinn með heima, sem fær faðmlag frá gúrúinum sínum í draumi.

Ég er smám saman að læra meira í tungumálinu, þ.e.a.s. Kreól-Portúgölsku. Eins og t.d. Bon dia! Boa tardi! Bo noti! Kuma di kurpu? Kurpu sta bon. Alin li. N sta bon. Kuma ku bi nomi? Ami i Anna, ami i Islandaise. Skupla (sætt orð sem þýðir afsakið), Nau Obrigado (nei takk) Ee Obrigado (já takk)... o.fl. Svo er ég að nota frönskuna mína af einhverju ráði í fyrsta skipti á ævinni. Það er gaman að rifja það upp og alveg ótrúlegt hvað maður man.

Í gær hitti ég keikómanninn í hádeginu. Fórum á portúgalskan stað sem ég hef lengi ætlað að prófa. Við ræddum Árna Johnsen aðeins meira, Bush og írakstríðið, Makka, fasteignaverð og morðin á Leifsgötunni.

Eftir vinnu röltum við Karyna heim til hennar og tókum svo leigubíl á hljómsveitaræfingu Super Mama Djombo. Það var svaka stuð og ég komst að því að fyrir utan þessa 14 sem komu til Íslands þá eru 3 í viðbót í hljómsveitinni. Þau æfðu m.a. lagið Festa, sem Egill Ólafsson syngur með Karynu á plötunni. Ég gerði heiðarlega tilraun til að hlaupa í skarðið fyrir landa minn með poj poj utfaerslu. Það gekk auðvitað ekki. Það var einnig bresk stelpa á staðnum sem var að gera umfjöllun um hljómsveitina. Ég hafði einmitt séð hana taka myndir á karnivalinu og frétti að hún hefði selt þær til BBC (það má kannski finna það á netinu?!). Svo fór rafmagnið og þá lauk hljómsveitaræfingunni og allir pökkuðu saman í myrkrinu. Þetta er sá raunveruleiki sem bissáskar hljómsveitir búa við. Um daginn var ég á barnum að hlusta á lifandi tónlist þegar rafmagnið fór í miðju lagi.

Orðatiltækið “Enginn veit hvað átt hefur fyrr en misst hefur” á vel við rafmagnið. Þegar rafmagnið hefur farið í einhverju ofsaveðrinu heima þá er það vissulega mjög skrítið .... maður ætlar að rista sér brauð, hita sér örbylgjupoppkorn, kveikja á útvarpinu til að hlusta á fréttir af rafmagnsleysinu! ... en fattar alltaf á síðustu stundu að það er ekkert rafmagn. Hér í Bissá er þetta samt öðruvísi því að rafmagnsleysið er svo rosalega yfirvofandi yfir öllu. Það er svo margt í samfélaginu sem fúnkerar hreinlega ekki vegna rafmagnsleysis. Engin götuljós, engir ljósastaurar, ekkert. Og þegar rafmagnið fer er það svo mikill partur af hinu daglega lífi, ekki eitthvað kósí atvik á miðjum vetri eins og heima.

Þó svo ég sé heppin að hafa rafmagn heima og í vinnunni, þá fer það samt stundum. Ég vakna við að slokknað hefur á loftkælingunni um nóttina við það að rafmagnið sló út. Tölvan hennar Karynu er ekki með svartan kassa eins og mín þannig að þegar rafmagnið dettur út í vinnunni hefur hún misst allt. Svo má nefna endalaus dæmi eins og erfiðleika UNICEF við að tryggja kælingu bóluefna í bólusetningarátökum, en þau hafa gripið til þess ráðs að fá rafmagn frá farsímafyrirtækjunum hérna. Eina ljósið í skólastofunum sem ég heimsótti í síðustu viku var frá opnum gluggum og þannig þurfa krakkarnir að læra.

Eg er búin að reyna í 2 daga að gefa herbergisþernunni þjórfé, en hún tekur það aldrei. Setti það mjög áberandi á koddann daginn eftir að hún hafði tekið gólfin í gegn að minni beiðni (sýndi henni myndina af músinni og útskýrði að það þyrfti að þrífa gólfið vel, maður vill ekki vaða í músaskít hérna).

Sofnadi ekki fyrr en kl. 4 i nott vegna hvelvitis musaræksnisins sem óð aftur inn a mig. Loftkælingin for ad gefa fra ser undarleg hljod og eg var alltaf ad vakna.

16 dagar i GB

2008-02-11T08:30:00.000Z

Skrifað sun. 10. febrúar
Nú hef ég verið 16 daga í GB! Metið mitt áður í Afríku voru tvær vikur í Kenía! Ég verð að segja að ég finn það mjög sterkt að ég er að gera það sem ég á að vera að gera í lífinu ákkúrat núna - þ.e. ég finn að ég er að lifa í örlögum mínum. Það er langt síðan ég hef verið svona afslöppuð og mikið ein ... og ég er alveg að fíla það. Ekki það að ég kynnist nýju fólki nánast daglega, mér finnst bara líka gaman að vera ein.

Vegna þess hversu mikið ég finn að ég eigi að vera hérna núna þá sakna ég Íslands ekki neitt. Sérstaklega þegar maður fréttir af veðurspánni!! Ég get ekki lýst því hvað veðrið hér er yndislegt ... 30-35 stiga hiti með svalri golu ... mmmm... yndislegt að sitja í skugganum og fara við og við og láta sólina skína á sig. Það á þó eftir að hitna, en ég meika það alveg.

Ég sakna samt ykkar allra, Freys, fjölskyldunnar, systkina minna og litla Baldurs og svo er ég auðvitað stundum í miiiikilli þörf fyrir vinkvennaspjall. En ég sakna samt ekki Íslands. Það var kominn svo mikill tími á það að ég færi burt í langan tíma. Á meðan flestir mínir vinir hafa farið til útlanda að vinna eða í nám hef ég verið heima. Nú er ég að tala um Þóru, Hugrúnu, Ásu, Kiddý, Fríðu, Brynju Dögg, Roald, Lóu, Kamillu, Sveinbjörgu, Brynju sys&Nonna, auðvitað Oddlaugu og ég er örugglega að gleyma einhverjum. Pælið í því!

Ég hef samt mikla þörf fyrir að hlusta á íslenska tónlist og er komin með æði fyrir Bubba. Hlóð niður Ást, Í sex skrefa fjarlægð frá paradís og Bellman plötunum hans áður en ég fór og elska að hlusta á þetta núna. Maðurinn er snillingur. Vill einhver skila því til hans frá mér? Þið sem eigið leið hjá GB á næstunni megid alveg koma með meiri Bubba handa mér .

Svo finnst mér nýi Amiinu diskurinn alveg frábær, mæli með honum. Enda valdi hinn góðkunni útvarpsmaður og skemmtikraftur, Freyr Eyjólfsson, hana plötu ársins í fyrra. Flestir aðrir völdu Heima með Sigur Rós, sem er auðvitað frábær líka, en Amiinu platan er snilld. Þetta er pottþétt með betri böndum Íslands núna og ég held þær séu ekki alveg að fá nógu mikið kredit fyrir hæfileika sína og það sem þær eru að gera.

Mig langar að koma með nokkrar tilkynningar ...

sendið mér endilega línu á abaldursdottir@unicef.org ef þið hafið fréttir að færa. Maður les það á internetinu að Þóra hafi skýrt strákinn Véstein (mjög flott nafn) og að Hugrún sé búin að eiga háruga stelpu (algjör dúlla)! Til hamingju elskurnar. Nú bíð ég bara eftir því hvað Hugrúnardóttir á eftir að heita. Svo vil ég fá sérstakan póst frá Fríðu þegar þar að kemur og ekkert rugl.
Brynja systir mín er með skemmtilegt blogg og ég þakka fyrir hlýjar athugasemdir í minn garð á blogginu hennar.
Takk fyrir að hringja mamma og pabbi. Það var svo gaman að heyra í ykkur. Endurtakið þennan leik við tækifæri. Ef ég hringi líka eftir kl. tíu á kvöldin er það miklu ódýrara fyrir mig svo verið viðbúin. Ég minni á að ég er í sama tímabelti og þið þarna uppi á Íslandi. Síminn er +245 67 47 157 (gsm).
Til að koma í veg fyrir misskilning þá er ég sennilega ekki búin að léttast um 2 kíló á einni viku. Pointið var að vigtin var svo gömul og riðguð (svona eins og var í gömlu sundhöllinni). En mér finnst nú að ég ætti að grennast aðeins þar sem þegar Mama Djombo fóru frá GB til Íslands bættu þau öll á sig. Þetta ætti því að virka öfugt á mig hérna! Ég borða ekki mikið, en þegar ég borða þá er maturinn allur í olíu, með majonesi og ekkert nema hvítt brauð, hvít hrísgrjón og franskar með. Ekki “eða”, ónei, “og”, já í flestum tilfellum er allt þetta með matnum. (Fékk samloku í dag í baguette-brauði með majó, tómatsósu, tómati, spældu eggi, frönskum og smá kjöti!!). Fólk frá GB finnst það ekki hafa borðað nema hafa sett ofan í sig svona kíló af hrísgrjónum með hverri máltíð. Maturinn er samt mjög góður hérna og það á víst við um flest lönd Vestur-Afríku, ólíkt því sem maður myndi halda.
Ég vil biðja Kamillu, Ollu og Fríðu að blogga oftar. Þær eru svo skemmtilegar! Ég er að reyna að fylgjast með hérna af kantinum.
Síðast en ekki síst færi ég sérstakar þakkir til Brynju Daggar Friðriksdóttir sem hlóð niður Nip Tuck, Prison Break, Private Practice og nokkrum bíómyndum á tölvuna mína daginn áður en ég fór. Ég hafði rosa lítinn tíma, en Oh my god hvað þessum mínútum var vel varið. Örugglega betur varið en að fara í bólusetningu í Mjóddinni, ég sver það. Ég er núna búin að horfa á allt efnið og ef þú ert í stuði, Brynja mín, þá máttu endilega skrifa eitthvað á disk fyrir mig og senda með Stefáni í byrjun mars eða með Frey í miðjum mars. Ef seinni hluti Prison Breaks er kominn þá virkaði ekki þáttur númer níu sem þú lést mig fá. Ég held svei mér þá að ég taki annan snúning á Nip Tuck, þetta eru svo miklir snilldarþættir. Brynja, ég elska þig! (mappan heitir ennþá “frá Brynju” og ég hugsa alltaf svo hlýlega til þín þegar ég opna hana).

Ég hef farið í langa göngutúra um helgar til að átta mig aðeins betur á borginni. Ekki þýðir að finna götukort svo þetta er eina leiðin! Ég næ smá tani og hreyfingu í leiðinni svo það er fínt. Ég kynnist alltaf einhverjum á leiðinni. Í dag kynntist ég Portúgala, Miguel (eða eitthvað), sem reyndist síðan vera skúringagaur á skrifstofunni. Svo við enduðum bara á því að segja “sjáumst á mánudaginn”. Ég kynntist líka pínu kreepy gaur sem er að vinna sem ráðgjafi í nokkrar vikur fyrir Matvælaáætlun SÞ. Fékk símann hjá honum og get farið út að borða með honum ef ég vil. Hann er líka með jeppa á sínum snærum. Þetta var sumsé í bakaríinu sem er nýja fattið mig hérna. Smakkaði bestu köku í heimi þarna í dag.

Í gær fór ég aftur á barinn í gamla hverfinu, Cyper Café, með nokkrum úr Mama Djombo. Hitti Ze Manel og er að fara á fund með þeim í æfingarhúsnæði þeirra á morgun (í dag). Það er svo gaman að fara með þeim á barinn því þau eru öll meira og minna að spila og syngja og þekkja alla sem spila. Maður er því á aðalborðinu, þið skiljið. Heyrði aftur yndislega fallega lagið hans Rui Sengere - þessi sem nær hátt upp með röddinni.

Svo setti ég mig loksins í samband við stelpu, Ane, í Bandim verkefninu í dag. En það eru danskir stúdentar sem eru að vinna í þróunarverkefni hér og var Baldur Steinn í samskiptum við þá þegar hann var hér. Það var gaur hérna á hótelinu sem gaf mér númerið hjá stelpunni. Við spjölluðum mikið yfir morgunmatnum á meðan hann var hér. Áður en hann fór setti hann miða með númerinu hennar undir hurðina hjá mér með þeim orðum að þau skildu hvernig það væri að vera ein hérna, búandi á hóteli og kunna ekki tungumálið. Nú ætlar Ane að hringja í mig því þau eru með danska gesti í vikunni og prógram öll kvöld.

Komin aftur ur obyggdum!

2008-02-09T15:07:00.000Z

Eg er komin aftur ur ferdalagi minu um landid. Eg var tvi fegnust ad komast aftur til Bissa; i mat, sturtu (to hun se kold) og klosett. Vid forum i afskekktustu thorp sem eg hef komid til, keyrdum langa og erfida (adallega erfida) vegi, en fundum alveg yndislegustu samfelog.

'A einum stad var unglidahopur sem breidir ut bodskap um menntun stulkna, vorn gegn HIV og fleira i theim dur. Tau sungu og donsudu fyrir okkur.

Vid heimsottum lika Koranic skola thar sem frjals felagasamtok hjalpa bornum sem hafa verid send i vinnuthraelkun til Senegal. UNICEF gaf theim motorhjol svo thau gaetu sott bornin til Senegal og er einnig ad fraeda foreldrana um hrikalegar adstaedur barnanna i Senegal.

A odrum stad hittum vid samfelag sem var svo akvedid i tvi ad byggja skola fyrir thorpid sitt ad tau voru byrjud ad bua til mursteina fyrir skolann. Virginia, sem er ser um menntaverkefnin a vegum UNICEF, sagdi teim reyndar ad bida eftir ad UNICEF kaemi steypunni til teirra eftir um manud tar sem tau verda ad steypa grunninn fyrst. Mursteinarnir vaeru heldur alls ekki nogu sterkir tar sem tau notudu bara lokal drullu til gerdarinnar. Vid saum gamla skolann teirra og fataekari skola"skyli" hef eg aldrei sed. Tetta litla skyli var allt byggt ur straum og grasi og var ad hruni komid. Eydileggst orugglega i naesta regntima. En orkan og metnadurinn i tessu folki heilladi mig svo. Allt thorpid fylgdist med tar sem vid vorum ad ljosmynda, um 100 manns. Eg held ad koma okkar hafi verid toppurinn a deginum teirra.

Svo forum vid i annad torp tar sem vid hittum thorpsleidtoga sem er virkilega ad skipta skopum. Hann hefur ferdast adeins og kom aftur i thorpid sitt til ad segja teim ad tau geti baett lifsskylirdin sin og nu er UNICEF ad fara ad vinna med teim. Hann helt sma readu fyrir folkid og allir hlustudu af athygli. Hann hafdi virkilega leidtoga-aru i kringum sig.

Mest um vert fannst mer to ad sja skolana sem byggdir hafa verid fyrir tilstudlan Baugs, FL Group og Fons. Eg sa skola i Cassaca i Tombali-heradi og svo i Capafa, i Cacheu-heradi. Tetta eru einir af faum skolum i landinu sem bjoda nam fra 1.-6. bekkjar. I Cassaca voru yfir 300 nemendur og i Capafavoru 433 nemendur.

I Capafa gafst okkur taekifaeri til ad spjalla vid bornin. Ein stelpan, Helena, kvad ser hljods tegar vid vorum ad fara og sagdi ad adur fyrr hefdu tau turft ad laera i svo slaemum skola en nuna vaeru tau komin i tennan goda skola og allt vaeri miklu betra. Tad heyrdist varla hvad hun sagdi, en einhverra hluta vegna kvad hun ser samt hljods. Bekkjarsystir hennar endurtok tad sem hun sagdi svo allir heyrdu. Tetta var mjog dullulegt og hjartnaemt. Kennarinn sagdi ad nu vildu allir vera i finu byggingunum og enginn vildi lengur vera i gamla husinu. En tad a eftir ad endurgera eina bygginguna.

Morg barnanna turfa ad labba halftima upp i tvo tima i skolann, en gera tad samt tvi teim finnst svo gaman ad vera i skolanum. Ekki nog med tad ta turfa tau ad bera vatn a hausnum a leidinni i skolann tvi tad er enginn vatnstankur i skolanum. Tegar tau koma i skolann nota tau vatnid til ad skola faeturna og til drykkjar yfir daginn.

Ljosmyndarinn sagdi mer ad herna i Afriku vaeru bornin svo vel upp alin ad hann gaeti alltaf skilid myndavelina sina eftir ohraeddur. Tau snerta hana ekki, heldur horfa bara forvitin a hlutinn. Honum ditti ekki i hug ad skilja hana svona eftir i Evropu, bornin faeru strax ad fikta.

Ad odru ... um daginn heyrdi eg thrusk i ruminu thegar eg lagdist a koddann. Eg helt ad um kongulo vaeri ad raeda svo eg kveikti ljosid en sa ekkert. Eg heyrdi svo aftur thrusk og helt ta bara ad tetta vaeri imyndun i mer og for ad sofa. Naestu nott heyri eg aftur eitthvad thrusk og kveiki strax ljosid. Vid koddann minn (!!!) se eg hvar litil edla (gecko) skyst undir rumid. Eg kveiki ljosin, set loftkaelinguna a fullt, spreyja eitri og geng ur skugga um ad hun se farin adur en eg leggst aftur a koddann. Hugsa med hryllingi til naeturinnar a undan tar sem eg let hana bara eiga sig.

Sidustu nott heyri eg aftur thrusk, en ekki i ruminu heldur i herberginu. Eg var viss um ad vinkona min vaeri komin aftur og kveiki ljosin, er med sma laeti og labba um og reyni svo ad sofna aftur. Onei, eg heyri hljodin aftur. Kveiki ljosin, se ekkert, slekk tau aftur. Tetta endurtekur sig nokkrum sinnum adur en eg se kvikyndid ... litla mus sem stekkur upp a bakpokann minn i horninu, kemur undan skrifbordinu og skyst svo ut ur herberginu. Eg stekk upp, gladvakna, klaedi mig og nae i naeturvordinn. Vid grandskodum alla ibudina med vasaljosi, set viftuna og loftkaelinguna a fullt, hann spreyjar heil oskop ut um allt. Nuna hef eg akvedid ad oll paranoja i mer eigi rett a ser. Tad liggur alltaf eitthvad ad baki. Hvad verdur tad naest veit eg ekki. Eg aetla a.m.k. ad fara med vasaljos um allt herbergid adur en eg fer ad sofa, setja viftuna i gang frammi og loka hurdinni ad svefnherberginu!

Myndir

2008-02-05T15:46:00.002Z

Afsakid hvad eg hef verid leleg ad setja inn myndir. Thad er algjort hell ad bida eftir tvi ad taer fari inn og eg kemst ekki alltaf a netid og vil helst ekki gera tetta i vinnunni (einmitt vegna tess ad tetta tekur svo langan tima). Thess vegna er eg lika bara med taer litlar. En eg setti inn nokkrar myndir sem eiga ad fylgja gomlum postum, t.e. herna fyrir nedan. Skrollid nidur og sjaid hvernig geitin endadi og fra fostudagstjuttinu.

Er nuna ad reyna ad hlada inn myndum af karnivalinu a myndasiduna mina.

Ein mynd af afrikudrottningunni

Ymislegt og fleira

2008-02-05T15:46:00.001Z

Mánudagur, 4. feb.

Karnivaldið í dag var geggjað. Allt í einu var ákveðið að maður þurfti ekki passa til að taka myndir svo ég smellti af þangað til batteríið kláraðist. Vegna karnivalsins lokar allt kl. 13 svo fólk komist leiðar sinnar úr vinnunni því götunum er lokað upp úr þrjú. Þetta var því stuttur vinnudagur.

Ég fór þó til UN læknisins í kjallaranum í dag vegna bitanna á olnboganum. Ég svaf illa, vaknaði upp klórandi mér, tók eina ofnæmispillu, en var samt aftur orðin slæm um morgunin. Allur handleggurinn er aumur! Einhverra hluta vegna vildu þau vigta mig þarna hjá lækninum (samkvæmt vigtinni hef ég lést um 2 kíló á viku eða eitthvað álíka!), mældu blóðþrýstinginn og hitann. Ekki fyrr var ég spurð hvað amaði að mér. Ég gekk út með tvær tegundir af pillum í bréfi og kremtúbu.

Ég kynntist enskri stelpur hérna um daginn, Polly, sem hefur búið hérna í ár eða svo. Borðaði með henni, Jeff og kærastanum hennar, sem var hótelstjóri Malaika þegar það var stofnað, í kvöld. Hún sagðist þekkja Kreól kennara sem ég ætla mér fara til ef ég pirrast illa yfir málleysinu.

Á morgun fylgi ég ljósmyndaranum eftir. Við byrjum á því að skoða HIV verkefni í Bissá ... HIV er alltaf soldið erfitt og það venst ekki. Á miðvikudaginn förum við austur til Bafata og suður til Cassaca i Tombali-héraðinu seinni partinn þar sem við munum gista. Svo förum við beina leið til Bissá, gistum þar, förum svo norður til Oio héraðsins allan föstudaginn.

Ég mun því ekki komast mikið á internetið. Yfir og ut!

Karnivalid byrjar

2008-02-05T15:46:00.000Z

Skrifad sunnud. 3. febrúar

Ég kíkti á karnivalið og það var kreiiiisí. Nú er ég gjörsamlega að missa mig hérna í Afríkunni. Alveg eins og spilaspáin sagði stelpur (wink wink). Mannfræðingurinn í mér missti legvatnið þegar hann sá Groupo de Fula, Groupo de Manjunco, Groupo de Balanta, etc. í göngunni. Balantarnir voru flottastir, allir með hvítt duft um allan líkamann og hringi eða dekk um sig og hringlur fastar á ökklana. Reyndar var Groupo de Bisagos líka mjög flott. Það voru litlir krakkar og strákarnir voru allir með horn á höfðinu, útúrskreytt og með staf sem þeir lömdu taktfast í jörðina. Stelpurnar gengu til hliðar með perlur fléttaðar í hárið. Vildi að ég hefði getað tekið myndir. Trumbusláttur og flautur allstaðar, fólk að dansa og allir í stuði.

Ég verð að viðurkenna að Íslendingurinn í mér var aðeins hissa á því að sjá unglingsstúlkur berar að ofan í litlum mini strápilsum einum fata smurðar í hálfgulri olíu. Ég hélt í 2 sekúntur að þetta væru tréstyttur, svo fóru þær að hreyfa sig og mér brá ekkert smá. Heima á Íslandi fylgir því svo mikil skömm og pína að þroskast úr stelpu í konu, fá brjóst, byrja á túr og allt þetta bla. Kynjafræðin var m.a.s. með kenningar um þetta tímabil og útskýringar á því afhverju þetta væri - er nú samt ekkert að fara út í það hér. En hérna voru þær sumsé bara alveg ófeimnar fyrir framan alla.

Kaliste er veitingastaður sem ég fer oftast á. Þar er hægt að fá gott kaffi líka. Ég var að rölta hjá karnivalgöngunni þegar Daníel kemur aftan að mér og við röltum eitthvað um og skoðum gönguna, hann splæsti kaffi á Kaliste og reyndi að sannfæra mig um að koma aftur á klúbb í kvöld. Ég er bara einum of þreytt núna. Verð líka að hvíla mig fyrir næstu viku því það gæti verið að þá fari ég um landið með Pirozzi, ljósmyndaranum, og skoði verkefni. Hitti hann áðan og náði að redda honum myndapassa fyrir karnivalið á morgun sem ég vissi að einn á skrifstofunni væri með.

Ef ég fer með honum hef ég tækifæri til að scouta aðeins fyrir heimsókn íslensku styrktaraðilanna og þeirra spænsku, og kannski finn ég eitthvað gott fyrir DRN líka. Í lok febrúar verður UNICEF með þriðju og síðustu umferð af stífkrampa bólusetningu í landinu. Það gæti líka verið að ég fari og kíki á verkefni fyrir norðan þar sem verið er að smigla drengjum frá GB yfir til Senegal til að betla, undir því yfirskyni að það sé verið að senda þá í nám um kóraninn. Þeir eru kallaðir “talibes” og UNICEF er að reyna að hjálpa þeim og fræða fjölskyldurnar um þær aðstæður sem drengirnir lenda í.

Ég verð líka að segja frá því að í fyrradag heimsótti ég alnæmisverkefni hérna í Bissá. Um er að ræða samtök sem fara heim til sjúkra, styðja þau, gefa þeim mat, lyf og ráðgjöf. Einnig fara þau með þeim á spítala ef fjölskyldan hefur afneitað þeim. Við ræddum við eina starfskonu þarna og hún hafði einmitt þá um morgunin verið að hjálpa strák að fá blóðgjöf, en fjölskyldan vill ekki sjá um hann svo hann hefur bara þessi samtök. Hún var algjör massi þessi stelpa, jafngömul mér og hefur bjargað mannslífum. Bókstaflega. Hún var ein þriggja kvenna sem komu opinberlega fram með HIV sjúkdóminn í sjónvarpinu hérna í október síðastliðnum. Það vakti víst mikla athygli og hefur bæði hjálpað þeim að brjóta ísinn í því stigma sem umlykur sjúkdóminn en einnig lentu þær í ásóknum eftir þetta. UNICEF er núna að hugsa um að styrkja þessi samtök og fara að vinna með þeim.

Í dag þurfti ég aðeins að súpa seyðið af kæruleysi mínu með klakana á barnum í gær þar sem ég fékk aðeins í magann í fyrsta skipti.

Nordmennirnir:

Skrifað um kvöld, sunnud. 3. feb.

Nígería og Ghana, sem heldur Afríkuboltann í ár, voru að leika í dag. Allir héldu með Nígeríu. Ég horfði sko á boltann með öllum hinum í litla sjónvarpinu í Elkó hérna niðri, því að ég var að bíða eftir Daníel sem nennti að labba með mér um bæinn í karnivalinu. Daníel býr í næsta húsi og er mjög mikill spaði, vægast sagt. Hann nennti að labba með mér í gær og aftur í dag. Síðan fórum við heim til hans og náðum í geisladiska til að spila í tölvunni minni. Ég downloadaði þessum 23 ára gaur sem söng á barnum á föstudaginn.

Karnivalið var ekkert sérstakt í dag. Það var eiginlega engin ganga eða neitt skipulagt. Það voru bara unglingar út um allt með glimmer framan í sér eða eitthvað flipp. Ég tók þó nokkrar myndir.
Ég átti svo dinner-date með Jeff, keikómanninum, og hans vinum í kvöldmat. Ég hitti þá af tilviljun á Kaliste í morgunkaffinum mínu og svo hringdi hann í mig og bauð mér með þeim um kvöldið. Daníel fylgdi mér til hans eins og herramaður því að það var komið myrkur. Fólk hefur alltaf fylgt mér eftir myrkur, það er bara venjan. (Nefni þetta sérstaklega fyrir mömmu og pabba).

Við, þ.e. ég, Jeff, Mike og tveir í viðbót plús tveir lókal, fórum á æðislegan, risastóran útibar og fengum okkur tvo áður en við fórum á einhvern einkarestaurant hjá manni sem heitir Fernando. Ég er komin með bit dauðans á öxlina, hnéð og olnbogann, sem er orðinn þrefaldur. Fernando þessi kom með alkóhól og klaka í handklæði handa mér, sem bjargaði mér alveg. Jeff, sjávarlíffræðingurinn eða eitthvað sem hann er og hefur komið til yfir 150 landa og verið bitinn af flestu, sagði mér upp og ofan af því sem gæti hafa bitið mig og ráðleggingar í framhaldinu.

Við fengum grillað kjöt á spjóti, rosa gott, rauðvín og brennivín þeirra bissábúa, sem ég held að sé gert úr sykurreyr. Ég smakkaði nú ekki mikið þar sem ég fer í vinnuna á morgun, en nóg til að finna að þetta brennivín var eins og sápa á bragðið.

Við Jeff töluðum og töluðum. Hann veit meira en ég um Ísland þessi maður, allavega um hafið í kringum okkur. Hann getur talað um allt frá sædýrasafninu í Hafnarfirði, þegar stöð 2 kom, bjórinn var ekki leyfður, til sjálfsmorðahrinunnar á Húsavík, pylsunnar, nýja tónlistarhússins og Árna Johnsen. Ekkert smá gaman að tala við hann. Það er ekki spurning að ég mun sigla með þeim á næstunni. Það er víst rukkað ansi mikið fyrir að fara til Bisagos eyjanna og þarna er ég með ókeypis ferð og góðan félagsskap. Jeff sagðist meira að segja borga taxann minn þar sem þeir myndu pikka mig upp því fyrirtækið þeirra borgar allt! Jaha.

Annars labbaði ég alveg fullt í dag. Fann Bandim (stóra markaðinn), lókal pedicure konuna, og bara svona almennt skoðaði mig um í hverfinu. Allir segja að þetta sé nú lítil borg og ekkert mál að rata, en þetta er samt enn pínu ruglingslegt. Í fyrsta lagi hef ég ekki fengið tækifæri til að explora mikið og í öðru lagi þegar ég hef farið langt út fyrir mitt litla horn er það mest að næturlagi (með taxa eða öðru fólki, engar áhyggjur).

Bissáska tjúttið

2008-02-02T14:45:00.000Z

Það er ótrúlegt að hugsa til þess að ég sé bara búin að vera hér í eina viku - Mér líður eins og þetta sé mánuður. Það er svo margt búið að gerast og ég hef upplifað svo margt. Lífið hér verður alltaf betra og betra, og var gærdagurinn sá besti hingað til ...

Það var auðvitað föstudagsfjör á skrifstofunni sem byrjaði rúmlega eitt. Við fengum geitapottrétt, grillaða geit (sja mynd), kúskús, grænmeti, bjór, rauðvín, gos, rosalega góðan bissáskan djús og fleira. Svo var tónlistin sett á fullt og allir byrjuðu að dansa og fara í konga. Þetta var algjör snilld.

Þegar ég er að fara kemur Nina, yndisleg samstarfskona, til mín og segir mér að Dulce verði með tónleika á Hótel Malaika um kvöldið! Dulce er algjört legend í GB, syngur með Super Mama Djombo og var á Íslandi í Nóvember. Malaika er á næsta horni við gistiheimilið mitt svo ég kem við þar á leiðinni úr vinnunni, hitti Dulce og kaupi miða.

Því næst fór ég heim að reyna að leggja mig því ég hef þurft að vakna svo snemma alla vikuna og var örþreytt eftir allt ævintýrið við að byrja að vinna á nýjum stað og koma mér fyrir hérna.

Fernando kíkti við rétt áður en tónleikarnir byrja og við verðum samferða á Malaika. Þar hitti ég Karinu, Atchuchi og fleiri sem voru á Íslandi. Það var ekkert smá gaman og skrítið að sjá alla hér í Bissá. Tónleikarnir voru frábærir. Við sátum úti, drukkum bjór og hlustuðum á tónlist. Karina tók lagið og fleiri góðir líka. Kærastinn hennar Karinu, Daniel, bjó í Svíþjóð í ár og gat talað við mig á sænsku, mjög spes.

Dulce i godum filing med donsurum

Daniel, Karyna og Fernando ad horfa a tonleikana

Því næst var farið á barinn. Hann var ekkert smá töff. Þetta var svona Kaffibar þeirra Bissábúa en þó litríkari og með lifandi tónlist. Þjónustan var þó jafn léleg, en það er soldið algilt hérna. Það vildi svo til að þetta kvöld komu svo margir af tónleikunum að það var svona crem du la crem af tónlistarfólki og söngvurum GB á staðnum. Strákur sem hafði verið samferða okkur frá tónleikunum tók lagið. Hann er 23 ára og upprennandi söngvari í landinu, svo tók Karina lagið, karlsöngvari Mama Djombo sem var á Íslandi (man ekki nafnið), einhver legendary gamall söngvari (sem var æði) og einn annar sem er mjög frægur hér, en hann söng eitt fallegasta lag sem ég hef heyrt. Hann náði svona Jónsa í SigurRós-tónum og þetta var svo dáleiðandi rödd. Það var geðveikt stuð á barnum, allir tóku þátt, klöppuðu og voru í góðum fíling. Ég vildi að ég gæti skilið meira því fólk er alltaf eitthvað að grínast í hvort öðru og hlæja.

Nóttin var enn ung og við héldum á diskótek eftir þessa snilld á barnum. Þetta var staður ofan í kjallara, með risa bar, dansgólfi og sófaplássi - mjög töff. Staðurinn var troðinn og allir dönsuðu sveittir við taktfasta tónlistina. Ég lét að sjálfsögðu ekki mitt eftir liggja og fór á dansgólfið. Daniel var farinn að dansa fyrir mig Justin Timberlake meets Usher áður en langt um leið. Ég var alveg með rythmann í mér skal ég segja ykkur. Ég held það hafi hjálpað að hafa verið í afró á sínum tíma þó svo þarna er maður kannski ekki alveg svo ýktur. Tónlistin og dansinn er líka blanda af afríku og portúgölsku/spænsku, finnst mér.

Það var ekki mikið úrval á barnum en ég sá glytta í redbull og ákvað að skella mér á vodka-redbull, en þann drykk hef ég ekki fengið mér síðan við Oddlaug máluðum Austur-Evrópu rauða á sínum tíma. Ég er orðin svo kærulaus að ég var ekkert að taka risaklakana úr drykknum. Norðmennirnir (hef hitt þrjá Norðmenn hérna sem voru í email sambandi við okkur á Íslandi áður en ég fór - einn frá GB og tvo blondínu Norðmenn) voru með okkur, þ.e. Espen og Mamadou, og við Espen vorum eina hvíta fólkið á staðnum.

Ég lenti aftur í því á klúbbnum að fá meira til baka, eða þannig. Gaurinn á barnum gat ekki skipt peningnum og skuldaði mér þá 2000 cheffera. Ég bara tók drykkinn og hélt áfram að dansa við barinn og spjalla við fólk. Eftir nokkrar mínútur lætur hann mig fá 2000 cheffera og segir að ég eigi inneign á barnum upp á 2000 cheffera ef ég vilji! ótrúlegt!

Staðurinn var í rosalega flottu hverfi í labbfæri frá hótelinu mínu. Gamla portúgalska nýlenduhverfinu. Þó það hafi verði soldil synd að sjá hvernig þessi fallegu hús hafa drabbast niður.

Ég held ég hafi komið heim um fimm leytið. Þvílíkt stuð!

Karnivalið er byrjað og mun fara stigvaxandi til mánudags eða þriðjudags. Búið er að loka ákveðnum götum því að það er svo fullt af fólki. Maður verður víst að fá leyfi til að taka myndir svo ég veit ekki hvort ég get reddað því. Á staðnum í gær sá maður fólk í halloween búningum og ein búð hérna í götunni er að selja halloween-like búninga fyrir krakka. Þetta verður eitthvað mjög spes.

Ég verð að segja að þessa stundina er ég mjög sátt við að vera hérna, er eiginlega alveg að fíla það í tætlur. Ég hef ekki verið neitt stressuð eða kvíðin og veðrið er svo gott, virkilega mátulegt og notalegt, og fólkið hérna er einhvern veginn svo yndislegt. Götusalarnir voru soldið ágengir fyrsta daginn, en eru núna bara farnir að láta mann í friði eða heilsa manni. Ég keypti inneign á símann minn um daginn fyrir 9000 cheffera úti á götu og gaurinn var svo ánægður að hann heilsaði mér þvílíkt glaður næst þegar hann sá mig. Svo er það stelpan með fínu flétturnar sem ég keypti appelsínurnar af fyrsta daginn og svo aftur banana um daginn brosir til mín. Labbið í vinnuna er yndisleg 5 mínútna gangur á hverjum morgni. Gæjarnir á hótelinu eru algjörir spaðar og gaman að fylgjast með þeim missa sig yfir fótboltanum. Ég er farin að kunna á leigubílasystemið sem eg mjög spes (þeir fara með marga farþega í einu og maður verður að segja hvert maður ætlar og ef hann á leið hjá þá tekur hann mann upp í)... o.s.frv.

Fostudagsfjorid

2008-01-31T14:34:00.000Z

Tad er buid ad slatra tveimur geitum fyrir fostudagsfjorid a skrifstofunni a morgun ... eg er ekki ad djoka. Toppid tad!

Heilsufarid

2008-01-30T11:22:00.000Z

Datt i hug ad skrifa adeins um heilsufarid, eg veit ad fjolskyldan kann ad meta slikar frettir. I stuttu mali sagt hef eg ekki att i neinum heilsufarslegum vandraedum, tratt fyrir sma kaeruleysi; Eg bordadi tomata og kal um daginn, er farin ad skola tannburstann minn med kranavatninu, set oftast ekki flugnafaelukrem a andlitid, etc.
Enginn magavandraedi. Reyndar var eg med sma halsbolgu fyrst, en tad er venja hja mer tegar eg fer i svona long flug.
Eg hef bordad meiri fisk herna en nokkurn timann heima. Held eg se buin ad fa amk 3 fiskmaltidir a innan vid viku.

Eg lenti i tvi aftur i gaer ad aetla ad runa upphaed ad naesta hundradi i leigubil. En leigubilstjorinn tok tad ekki i mal, kalladi a eftir mer og retti mer afganginn (alls 14 isk.). Laerdomur gaerdagsins var sa ad leigubilarnir her eru their odyrustu i heimi. Eg for i klukkustundar-gongutur (segi fra tvi sidar) og tok svo leigubil til baka sem kostadi 42 isk.

Eg held ad Dogg, Brynja og Kamilla hafi ekki alveg vitad hvad thaer voru ad koma ser ut i tegar taer gafu mer thetta blogg. haha. eg er ostodvandi!!!

Ginea-Bissau vs. Island

2008-01-29T09:57:00.000Z

Set inn nokkrar myndir fra Lissabon:

Skrifad 28. janúar
Þegar ég rölti heim úr vinnunni í dag voru a.m.k. 40-50 gaurar fyrir utan Elko að horfa á boltann. Þegar ég hætti að horfa var 1-1 á milli Namibíu og Ghana.

Það tók mig um 15 mínútur að láta starfsmann hérna á hótelinu skilja að ég hafði gleymt koddanum mínum þegar ég var að skipta um herbergi í morgun. Það er alveg agalegt að vera mállaus. “Je habite chambre sis, mais maintenant je habite au numero dis. Mais je ne pas find moi pillow. trés importante. This pillow non bon. no moi pillow. Je viex moi pillow.” Kata Ham gaf mér litla bók sem heitir worldless travel book og er með myndum af allskyns hlutum, þannig að maður bara bendir. Svo ég fór niður í lobby vopnuð bókinni og gat bent á koddann “moi pillow”. Þetta tók samt sinn tíma. Hann sagðist redda þessu domaini/á morgun og ég var svo svekkt út í sjálfa mig. Nema hvað síðan bankar hann upp á hjá mér áðan og hafði fundið elsku koddann minn.

Ég er búin að vera að lesa mér til um Gíneu-Bissá núna síðustu dagana og í ljósi þeirra vandamála sem blasa við í þessu landi virðist sem vandamálin heima verði hreinlega hjákátleg. Nefnum sem dæmi:

Vegna þeirra umræðna sem hafa verið í gangi að undanförnu um skipan Þorsteins Davíðssonar í héraðsdómarasæti þá langar mig ad nefna ad her skipar forsetinn alla níu héraðsdómarana og hann hefur þannig í raun algjört vald yfir þeim.

Svo eru það borgarmálin. Hérna eru svo tíð skipti í stjórninni eða í háum og lágum stöðum hja hinu opinbera ad það er erfitt fyrir unicef að halda úti verkefnunum sínum.

Svo eru það kjaradeilurnar. Hérna hafa kennarar, heilbrigðisstarfsfólk og í raun allir á vegum hins opinbera ekki fengið greidd laun í marga mánuði. Það er mjög algengt, enda fer fólk í oft í verkföll en það þýðir auðvitað lítið þar sem það er enga aðra vinnu að fá fyrir marga.

Fólk gæti kvartað heima yfir vinnuaðstöðu sinni, tölvunni sinni (ég meðtalin) og fleiru. Hérna er rafmagnið að fara í sífellu. Ég er nú heppin að hafa rafmagn á hótelinu, en það fer samt oft eða ljósin byrja að blikka. Í vinnunni í dag fór rafmagnið einu sinni af, þá tók ég eftir því hvað þessi svarti kassi undir skrifborðinu mínu gerði. Hann hélt rafmagni í tölvunni þó svo ljósin slökknuðu. Ansi sniðugt.

Svo þarf ég náttúrulega ekki að nefna allt hitt. Gríðarlega mikinn barnadauða, mæðradauða, lélega heilsugaeslu, menntakerfi, vatn, hreinlæti ... etc. Mismunun heimsins er augljós í þeim efnum og geta lönd ekki vera lengra frá hvort öðru en Ísland og Gíneu-Bissá í því tilliti. Þetta gæti orðið langur listi.

Annars langar mig að nefna eitt mjög skrítið í framhaldinu. Ég hef ekki séð neina betlara fyrr en einn í dag sem sat í hljólastól fyrir utan súpermarkaðinn. Af augljósum ástæðum þurfti hann að betla, en annars er fólk bara óvenju gjafmilt. T.d. var ég að kaupa appelsínur um daginn og var búin að sættast á eitthvað verð fyrir 2 appelsínur sem hún vigtaði og allt þetta. Svo rétt áður en hún réttir mér pokann þá stingur hún 2 appelsínum til viðbótar í pokann og brosir. Í tvö skipti hefur munað aðeins á afgangi og þá gefa þeir manni meira heldur en minna, þannig að þeir taka á sig mismuninn en láta ekki mig vestræna óvitann gera það. Þessu hef ég aldrei lent í áður, allavega ekki í svona fátæku landi ... eða ríku ef út í það er farið.

Allt ad gerast

2008-01-28T12:24:00.002Z

takk fyrir kommentin Frida, Marianna og Olla. Tid erud aedi.

Teir sem vilja geta sent mer linu a afrikudrottningin@gmail.com med frettum fra islandi og med link a bloggsidunum ykkar svo eg get sett taer inn hja mer. tad er ad segja ef tid erud med skemmtilegar bloggsidur.

medfylgjandi er mynd af sundlauginni sem bjargadi lifi minu a sunnudaginn.

Africa Queen

2008-01-28T12:24:00.001Z

Gleymdi ad segja fra tvi ad a flugvellinum var kona med skilti sem a stod "Africa Queen". Thar sem vid hofum stundum verid ad djoka med svona lagad i vinnunni ta helt eg ad tetta gaeti verid a vegum stefans og lou og ad konan vaeri ad pikka mig upp. I stuttu mali reyndist tad ekki vera rett. gedveikur ludi eg. Ekki veit eg hvada african queen hun aetladi ser ad na i.

Komin til Bissa!

2008-01-28T12:24:00.000Z

SORRY HVAD EG SKRIFA MIKID NUNA... HER ERU SIDUSTU DAGARNIR I HNOTSKURN...
25. janúar 2008
Hvar á ég að byrja ... frá því ég lagði af stað í snjónum á Íslandi og kom hingað á Aparthotel Solmar í Bissá hefur margt á þessa tvo daga mína drifið. Í fyrsta lagi var ég með of mikinn farangur sem hefur kostað mig cirka 35 þúsund (!!!!) krónur. Þar af rukkaði Icelandair auðvitað 30 þúsund. Eg hélt ég ætlaði ekki lengra og hafði áhyggjur af því að ég myndi aldrei sjá farangurinn minn í Lissabon. Þegar ég kom til London hafði ég bara rúma klukkustund til að tékka mig inn og finna flugið mitt. Þá hafði starfsmaður TAP Portugal bara farið vegna þess að prentarinn fyrir boarding passana virkaði ekki!

ég fór sem leið lá inn í terminal 2 og sá þá mér til léttis að fluginu mínu hafði verið seinkað. Eg hafði þá tíma til að byrgja mig upp af moskítóspreyjum, roll-on og ýmsu öðru sem fælir flugur frá. Og var svo gáfuð að fara að hliðinu þar sem TAP var að koma farþegum í annað flug og fékk boarding passann minn þar.

Eg og töskurnar komu til Lissabon í 10-15 stiga hita. Hótelið mitt var á besta stað í bænum, á torgi á milli aðalverslunargötunnar og Barrio Alto-hverfisins. Þegar ég ætla svo í rólegheitum að skoða hverfið sé ég ekki það ógeðslegast sem ég hef nokkurn tímann augum litið. Það var betlari sem var með svo svakalegan húðsjúkdóm eða kýli að þetta var eins og annar haus sem vall út úr andlitinu á honum, rautt og krumpað. Þetta var svona, tja, hundraðfalt verra en ég ímynda mér að fílamaðurinn hafi verið og ég hef alltaf fengið hroll þegar ég husa um hann, frá því ég var lítil. Ég var ekki sú eina sem tók sveig fram hjá greyið manninum skal ég segja ykkur.

(nú verð ég að hætta ... Sylvana hjá unicef var að hringja og segja mér að það sé önnur kona hér á hótelinu sem vann einu sinni hjá unicef og að ég eigi að finna hana. spjalla og svo kemur Sylvana að borða með okkur). By the way, fékk símakort og númer um leið og ég kom. Síminn er +245 67 47 1 57! Og vinnusiminn er +245 20 35 81 (ext.)160.

Lissabon er rosalega falleg, eins og blanda af Barselóna og Róm. Ég náði útsölu í H&M og keypti smá þar. Þar sem ég er að furða mig á því afhverju svona fáir séu úti í miðri borginni sé ég að hópur af fólki hafði safnast saman á torginu rétt við hótelið. Ég labba þangað og er þá ekki sjúkrabíll á miðri götunni og læknar að reyna hjartahnoð á manni sem lá hreyfingarlaus á götunni. Hann hefur sennilega endað sína ævidaga þarna á torgi Lissabon. Hugsið ykkur dauðdaga. Eins og að detta dauð niður á Lækjartorgi. Jæja, eftir þessa skrítnu uppákomu labbaði ég um Barrio Alto og fékk mér pasta með spínati og osti. Svo til að toppa kvöldið kom ég auga á dúfu sem hafði verið keyrt yfir. Þannig var nú kvöldið mitt í Lissabon.

Seinni partinn kem ég í steikjandi hita til Bissá. Ég kynntist bandaríkjamanni, Jeff, í flugvélinni sem sá um að Keikó var fluttur til Íslands. Er verið að djóka í mér - þvílík tilviljun. Hann hafði oft komið til Íslands, þekkti fullt af fólki og hafði verði út um allt. Er hér í Gíneu-Bissá í 3-4 mánuði að skoða einhverja höfrunga og ég get hringt í hann ef mig langar að kíkja í siglingu um Bisagos eyjarnar einhverja helgina. Jeff ætlar svo til Húsavíkur næsta sumar.

Það vill svo til að ég er núna fyrstu dagana á hóteli á móti staðnum þar sem passamynd dauðans var tekin af mér hér um árið. Þeir sem hafa heyrt þá sögu muna hana. Hún er of löng til að tíunda hér. Sja mynd:
Fékk mér lókalpening, frankcheffar, keypti appelsínur, kredit á símann, cashew hnetur, kex og vatn. Þetta er allt hér á sama horninu. Eg held ég sé í miðbænum, allavega má heyra í fólki og tónlist núna þegar ég sit hér kl. 11 á föstudagskvöldi í hótelherberginu.

Það er erfitt að lýsa borginni, moldarvegir, gamlar bíldruslur eða bens jeppar, litlir kofar á gangstéttunum þar sem konur selja appelsínur, banana, hnetur og fleira. Þetta er lítil borg og vekur soldinn ugg svona fyrir nýkomna vestræna konu.

Eg borðaði áðan með fólki frá unicef og fleirum. Mest um vert fannst mér að hitta konuna sem er hér á hótelinu líka. Hún er nefnilega frílans og skrifar fyrir myndabanka unicef. Fyrir ykkur sem ekki vita þá nota ég sögurnar hennar mest þegar ég er að skrifa fréttabréf heimsforeldra og fleira í þeim dúr. Svo mér finnst þetta ekkert smá merkilegt. Ekki nóg með það heldur er Pirozzi að koma hingað!!! Hann er aðalljósmyndarinn á myndabankanum og vinnur með Juliu, sem srifar sögurnar. Ef þið skoðið fréttabréfin, ársyfirlitið og netið sjáið þið myndirnar frá honum. Stundum finnst mér að unicef sé eins og lítið þorp. En heimsókn þeirra er auðvitað rosalega gott fyrir unicef í landinu því að efnið frá þeim er notað svo víða og gæti vakið athygli.

Eg hlakka ekkert smá til að takast á við þau verkefni sem bíða mín á skrifstofunni. Við ræddum það aðeins yfir matnum og það eru svo spennandi tímar framundan.

Karnival verður í landinu næstu helgi og hreyfingarátakið sem Baldur Steinn sagði mér frá er alltaf á laugardögum, þá er gengið að flugvellinum og tilbaka. Byrjað kl 7 um morgunin til að ná smá svölu veðri. Sæi það gerast á Íslandi.

26. janúar
Mér leiðist. Ég er búin að labba út um hverfið. Þetta er soldið kaótískt og ég á erfitt með að átta mig á nýjum stað án götukorts. Hér hafa göturnar varla nafn! þannig að þetta á eftir að taka smá tíma.

27. janúar
Í dag byrjaði ég á því að hitta juliu í morgunmat, fór svo með henni á skrifstofuna og komst þá loks á netið til að láta vita af mér og skoða fréttir af borgarmálunum. Horfði á allt beint (eða reyndi það, nettengingin var ekki upp á sitt besta, en nógu góð).

Svo um þrjú leytið fór ég í nýja sundlaug með Jolene sem er að vinna hjá unicef og litlu þremur strákunum hennar. Nú eru sumsé þrjár sundlaugar í Bissá og nágrenni. Ein léleg og tvær ágætar, er mér sagt.

Það var ekkert smá gott fyrir mig að fara með í sundið; gat slakað almennilega á og farið í smá sólbað. Uppgötvaði einmitt í gærkvöldi þegar hún hringdi í mig til að bjóða mér með að ég hafði gleymt að taka sundföt í þessum 40 kíló farangri sem ég burðaðist með yfir hálfan hnöttinn. Einnig gleymdi ég að kaupa sólarvörn í Boots. Keypti nóg af malaríuflugnafælum en enga sólarvörn! Kom reyndar með einhverja afganga að heiman svo ég var með nóg fyrir daginn en engan veginn fyrir 3 mánuði í þessari sól. Búin að tékka í einum súpermarkaði en þeir áttu því miður enga sólarvörn, sem kom mér ekki á óvart, en ég held samt í vonina um að það sé til í einni annarri búð. Anyways, ég reddaði sundfötum með nærbuxum sem ég fjárfesti í á útsölunni í H&M í Lissabon og skorubolnum mínum.

Ég endaði kvöldið á Kalisto-veitingastaðnum með Juliu. Fékk mér fisk og papriku-kebab á stöng með soðnum baunaspírum og gulrótum með hvítlauk. Í eftirrétt fékk ég mér súkkulaðibúðing. Ekki amalegur sunnudagsmatur. Ég er að útlista þetta vegna þess að ég bjóst við að fá svo vondan mat (vegna þess að síðast þegar ég var hér fékk ég ekki eina góða máltíð), þannig að það er að koma skemmtilega á óvart. Í morgunmat fékk ég mér Papaya-ávöxt, sem ég var búin að afskrifa eftir skítabragðið af honum á kúbu, en hér var þetta ljúfengasti ávöxtur. Reyndar var hann það eina góða við morgunmatinn en hey maður vinnur ekki alltaf.

Afríkumótið í fótbolta stendur sem hæst og fyrir ykkur sem hafa áhuga þá burstaði Fílabeinsströndin Benín um daginn 4-1 og mér sýndist áðan að Túnis mynda hafa yfir í leiknum við Suður-Afríku. Hérna á horninu fyrir neðan hótelið (mótttakan og morgunverður eru á fyrstu hæð, en öll herbergin á annarri) er Elkó þeirra bissábúa og þar sér maður alltaf hóp af strákum fyrir utan gluggann að horfa á leikinn í eina sjónvarpinu sem er í gangi inni í búðinni. Um daginn voru örugglega 30 strákar í einum hnapp fyrir utan gluggann.

takk fyrir takk fyrir þið eruð yndislegar

2008-01-02T20:22:00.000Z

Þetta kom á óvart... stelpurnar afhentu mér blogspott-gjöfina við hátíðlega athöfn á sólvallagötunni. hefði örugglega aldrei látið verða af þessu sjálf. takk girls!
Eg fíla mig nú ekki sem afríkudrottningu en get vonandi lagt mitt af mörkum. fylgist með! fer eftir 3 vikur!
erum að kveðja Kamillu núna og Brynja eldaði sjávarréttapasta og nú verður gjörð spilaspá.

Byrjuð að blogga!

2008-01-01T14:25:00.000Z

Blogg þetta er hluti af afmælisgjöf Brynju, Daggar og Kamillu til Afríkudrottningarinnar Önnu. Tilgangurinn er augljós, að fá fréttir af pæjunni þegar hún heldur til Afríku, nánar tiltekið til Guinea Bissau, þar sem hún mun dvelja í þrjá mánuðu og halda áfram að bjarga börnum heimsins. Við stofnuðum einnig ljósmyndasíðu fyrir dömuna sem hún mun vonandi nýta sér til að miðla myndum af sér við líf og störf í G-B. Tengill á síðuna er hér til hliðar.

Það er ósk okkar að Anna verði dugleg að nýta sér tæknina svo vinir og vandamenn geti fylgst með ævintýrum og upplifun hennar í Afríku.

Og enn og aftur...til hamingju með árin 30!

Brynja, Dögg og Kamilla